Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Έσχατο καταφύγιο...


Έσχατο καταφύγιο
Του Γιώργου Καραμπελιά


Ο ελληνισμός βρίσκεται σε ένα ιστορικό ναδίρ. Πλέον δεν διαθέτει την οικονομική ηγεμονία στην περιοχή, μια ηγεμονία την οποία διατηρούσε μέχρι το 1922, δεν έχει κανέναν πληθυσμιακό δυναμισμό –ο ελληνικός πληθυσμός μειώνεται και το πληθυσμιακό ισοζύγιο, με τον διαχρονικό κακό μας δαίμονα, την Τουρκία, έχει ανατραπεί ριζικά–, δεν διαθέτει προφανώς και την απαραίτητη αμυντική δυνατότητα. Και πριν από όλα, δεν διαθέτει πλέον την αυτοπεποίθηση και την πίστη «στο πεπρωμένο», που στο παρελθόν κινητοποιούσε και εμψύχωνε τους Έλληνες που εμφανίζονται καταπτοημένοι, καταθλιπτικοί, χωρίς κέφι και κουράγιο για δημιουργία και μεγάλες εξορμήσεις.
Εάν παραμείνουμε βυθισμένοι σε αυτή την κατάσταση της καθολικής παρακμής, είναι προφανές πως δεν έχουμε καμία τύχη και δυνατότητα επιβίωσης πέρα από τον 21ο αιώνα, δεδομένης και της γεωπολιτικής μας θέσης, για την οποία τόσες φορές έχουμε μιλήσει. Κατά συνέπεια, είναι η ώρα της αφύπνισης, όπως συχνά υπογραμμίζουμε. Πώς όμως, και επί τη βάσει ποιών δεδομένων, μια τέτοια αφύπνιση θα μπορούσε να αποτελέσει μια ρεαλιστική λύση;
Ό,τι έχει απομείνει στον σύγχρονο ελληνισμό είναι κατ’ εξοχήν η μεγάλη του παράδοση. Μια παράδοση ανεπανάληπτη, που αρχίζει από την ελληνική αρχαιότητα, συνεχίζεται με τον χριστιανισμό –και όχι μόνο την ορθοδοξία– και φθάνει μέχρι τις μέρες μας, με το δημοτικό τραγούδι, τον Σολωμό, τον Καβάφη, τον Σεφέρη. Η Ελλάδα αποτελεί πλέον μια μικρή χώρα στο οικονομικό και πολιτικό πεδίο, αλλά διατηρεί ακόμα τα στοιχεία μιας μεγάλης πολιτισμικής παράδοσης, της πολιτισμικής υπερδύναμης που υπήρξε ο ελληνισμός.
Αυτή η ακόμα υπαρκτή παράδοση είναι το τελευταίο στοιχείο ισχύος, κυριολεκτικά πλανητικών διαστάσεων, που μας έχει απομείνει. Και δεν έχουμε άλλη λύση από την επένδυση σε αυτό το στοιχείο ακριβώς. Η επένδυση στην παιδεία και τον πολιτισμό, η ριζική «επιστροφή» στην παράδοση μας είναι το μόνο υπερόπλο που διαθέτουμε.
Πώς οι Έλληνες κάτοικοι του Ανατολικού Αιγαίου θα αντέξουν στα κύματα των Τούρκων τουριστών και επιχειρηματιών, που σταδιακά κατακλύζουν τα νησιά μας, εάν δεν έχουν μια ισχυρή πολιτισμική ταυτότητα; Εάν δεν είναι πεισμένοι πως όντως αποτελούν έναν ιδιαίτερο λαό, η επιβίωση και η συνέχεια του οποίου έχει σημασία για τον παγκόσμιο πολιτισμό;
Πώς οι νεώτεροι Έλληνες θα ανθέξουν στην πολιτισμική επίθεση της παγκοσμιοποίησης, αν θεωρούν τα αγγλικά «ανώτερα» από τη γλώσσα τους, αν θεωρούν τη δική τους παράδοση υποδεέστερη, και είναι έτοιμοι να την αντικαταστήσουν με τα άθλια greeklish του διαδικτύου; Και πώς θα μπορέσουν οι Έλληνες, που έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό, να διατηρήσουν την ταυτότητά τους εάν δεν έχουν συνείδησή της ιστορικής τους ιδιαιτερότητας;
Πώς θα μπορέσουν οι Κρητικοί να αντέξουν στα ρεύματα του εθνομηδενισμού και της τουριστικής λαίλαπας, που αλλοιώνουν την πατροπαράδοτη ελληνική τους συνείδηση, και η οποία έδωσε έναν Greco, ένα Αρκάδι και έναν Ελευθέριο Βενιζέλο, εάν δεν παραμένουν βαθείς γνώστες και κοινωνοί της παράδοσής τους;
Πώς θα μπορέσει η Ορθοδοξία, ως στοιχείο ταυτότητας του ελληνισμού, να αντιμετωπίσει τα δυτικά δόγματα, έναν κακώς εννοούμενο οικουμενισμό, ακόμα περισσότερο μια πανταχού παρούσα και κυρίαρχη απόρριψη της πνευματικότητας του ανθρώπου, αν οι Έλληνες –και κάποτε και η ίδια η Εκκλησία– δεν κατανοήσουν πως η Ορθοδοξία είναι η πνευματική συνέχεια της αρχαίας Ελλάδας και πως, χωρίς την Ορθοδοξία δεν νοείται η νεώτερη ελληνική ταυτότητα – ακόμα και για όσους δεν διαθέτουν μεταφυσικές πίστεις και ανησυχίες;
Οι Έλληνες εφοπλιστές αποτελούν το τελευταίο οικονομικό υπόλειμμα του οικουμενικού ελληνισμού και της ελληνικής παράδοσης, που ήταν πάντα, από την αρχαιότητα, μια ναυτική παράδοση. Αν είχαν κρατήσει κάτι από την ιστορική συνείδηση των Κουντουριωταίων ή της Μπουμπουλίνας –που θυσίασαν όλο τον πλούτο τους για την Επανάσταση– και είχαν παρέμβει, στη διάρκεια της κρίσης και μάλιστα στις απαρχές της, με ένα ομολογιακό δάνειο, που θα μπορούσε να κινητοποιήσει και όλο τον απόδημο ελληνισμό, δεν θα είχαν διασώσει την ελληνική οικονομία από τα μνημόνια; Αναμφίβολα!
Αλλά πώς να συμβεί κάτι τέτοιο όταν η κουλτούρα τους απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την ελληνική, ενώ η κυρίαρχη ιδεολογία του ελληνικού κράτους, από την αξέχαστη εποχή Σημίτη, είναι ο εθνομηδενισμός; Και όταν ακόμα και εκείνα τα πνευματικά καθιδρύματα που χρηματοδοτούν, όπως το Ίδρυμα Ωνάση ή το Ίδρυμα Νιάρχου, προωθούν αντίθετα την απομάκρυνση από την ελληνική παράδοση ;
Αν οι Έλληνες ξενοδόχοι είχαν συνείδηση της ταυτότητάς τους, του γένους τους, θα είχαν μεταβάλει τις επιχειρήσεις τους σε μηχανισμούς διάδοσης της ελληνικής κουλτούρας, του ελληνικού πολιτισμού και ενίσχυσης της εγχώριας παραγωγής! Χωρίς μάλιστα να χάνουν τίποτε από τα ευρώ που τόσο λατρεύουν!
Αν οι Έλληνες αρχαιολόγοι αγαπούσαν όλο τον ελληνισμό, στη διαχρονία του, δεν θα αντιπαρέθεταν την αρχαιότητα με το Βυζάντιο και δεν θα κυριαρχούνταν από μηδενιστές που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να θάψουν ακόμα και την Αμφίπολη.
Αν οι Έλληνες φιλόλογοι πονούσαν πραγματικά τη γλώσσα και τον λαό τους, θα είχαν μεταβάλει τις τάξεις των σχολείων τους σε «κρυφά σχολειά», όπου θα δίδασκαν και το πολυτονικό σύστημα γραφής και στοιχεία της καθαρεύουσας, ώστε να μπορούν οι νέες γενιές να διαβάζουν τουλάχιστον τον Παπαδιαμάντη!
Αν οι Έλληνες Πανεπιστημιακοί και οι «Αθάνατοι» της Ακαδημίας είχαν συνείδηση μιας υψηλής αποστολής, θα είχαν χτίσει, κυριολεκτικά με τα χέρια τους, μια μεγάλη σχολή Αριστοτελικών Σπουδών στα Στάγειρα, Πλατωνικών στην Ακαδημία Πλάτωνος, μια Ιατρική Ακαδημία στην Κω, μια Ορθόδοξη Ακαδημία διεθνούς εμβέλειας στη Θεσσαλονίκη, ένα διεθνές κέντρο Εταιρισμού στα Αμπελάκια.
Αν η Εκκλησία και οι ιεράρχες μας γνώριζαν τι πραγματικά εκπροσωπούν, θα είχαν εμφυσήσει στον κλήρο μας στο σύνολό του ένα πνεύμα αυταπάρνησης και προσφοράς, θα είχαν γεμίσει όλη τη χώρα με πνευματικά ιδρύματα, θα επέμεναν στην ουσία της παράδοσής μας και όχι στους χρυσοποίκιλτους τύπους και θα πρωτοστατούσαν σε όλες τις μεγάλες πνευματικές κινήσεις του γένους. Αν.. Αν… Αν…
Όλα αυτά, στην πραγματικότητα, είναι πλέον τα μόνα εφικτά, διότι δεν απαιτούν πολλά χρήματα και υπέρογκες επενδύσεις, απαιτούν απλώς (!) μια βαθειά και ριζική αλλαγή προσανατολισμού, απαιτούν μια μεγάλη πολιτιστική «επανάσταση». Μια πολιτιστική επανάσταση που θα προωθήσει την επένδυση στην παιδεία, στον πολιτισμό, στην έρευνα, στην αναβάθμιση της παράδοσης, τη σύνδεσή της με τον σύγχρονο κόσμο.
Πολλοί στις Ελλάδα, σήμερα, «θαυμάζουν» το Ισραήλ και το θεωρούν και ως προνομιακό εταίρο της Ελλάδας στο ταραγμένο γεωπολιτικό μας περιβάλλον. Ο υποφαινόμενος δεν συμπαθεί τη σιωνιστική πολιτική του εξανδραποδισμού των Παλαιστινίων, και πιστεύω εξάλλου πως, σε βάθος χρόνου, Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι θα πρέπει να συμβιώσουν ειρηνικά ενώ δεν είμαι υπέρμαχος και των αποκλειστικών συμμαχιών. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω πως το Ισραήλ κατόρθωσε σε μεγάλο βαθμό να κάνει αυτά που δεν κάναμε εμείς. Ανέστησε μια νεκρή γλώσσα, τα αρχαία εβραϊκά, και την επέβαλε εκ νέου! Ανέπτυξε μια σύγχρονη τεχνολογία, χρησιμοποιώντας την αγροτική παραγωγή και τους εξοπλισμούς, και σήμερα πρωτοπορεί, μαζί με τη Silicon Valley, στα ηλεκτρονικά, την πληροφορική, την αγροτική βιοτεχνολογία. Έχει μεταβάλει την παράδοση του σε αναπόσπαστο στοιχείο της δυτικής κουλτούρας, κ.λπ. κ.λπ. Βεβαίως στηρίχτηκε προνομιακά στη Δύση και τις ΗΠΑ, αλλά αυτό δεν θα αρκούσε εάν, εξαιτίας του ολοκαυτώματος, δεν ανέπτυσσε μια κουλτούρα επιβίωσης, με κάθε τίμημα, ακόμα και τον εξανδραποδισμό των γηγενών Παλαιστινίων. Μια κουλτούρα που θεωρεί τους Εβραίους τον περιούσιο λαό που πρέπει να διασωθεί με κάθε τίμημα.
Εμείς, από την άλλη πλευρά, παρότι υπήρξαμε μια παγκόσμια οικουμενική δύναμη, γνωρίσαμε έναν σταδιακό εξανδραποδισμό στη διάρκεια πολλών αιώνων. Και παρ’ όλα αυτά όχι μόνο δεν αποκτήσαμε ένα ισχυρό ένστικτο αυτοσυντήρησης αλλά, αντίθετα, είμαστε διατεθειμένοι να σκορπίσουμε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, περιφρονώντας κυριολεκτικά τον εαυτό μας. Τι άλλο σημαίνει άραγε η κυριαρχία του μίσους ενάντια στο έθνος που κυριαρχεί σε ένα μεγάλο κομμάτι των ελίτ και της νεολαίας μας;
Άραγε, την ύστατη στιγμή, στηριζόμενοι σε αυτή την ασύγκριτη ιστορική παράδοση θα δειχτούμε ικανοί για τη «μεγάλη επιστροφή»; Είναι στο χέρι μας.



Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Το παραμύθι της «αντικυβερνητικής προπαγάνδας»


Το παραμύθι της 
«αντικυβερνητικής προπαγάνδας»

Άγγελος Κωβαίος

Πόσα και ποια μέσα είναι ενταγμένα στο φιλοκυβερνητικό στρατόπεδο και ποια απέναντι; Η εικόνα διαφέρει πολύ από αυτήν που περιγράφει ο Αλέξης Τσίπρας. Ας μετρήσουμε λοιπόν...

Τα εννοεί σοβαρά ο Αλέξης Τσίπρας όσα λέει για το εχθρικό μιντιακό περιβάλλον, μέσα στο οποίο «το καραβάνι του προχωρά και τα σκυλιά αλυχτάνε», για να θυμηθούμε εκείνη την ιστορική του έκφραση;

Επανήλθε την Παρασκευή στο γνωστό αυτό τροπάρι, απαντώντας στην ερώτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη για την βία και την ανομία.

Είπε μεταξύ των άλλων κάποια στιγμή από το βήμα της Βουλής ο κ. Τσίπρας: «Δεν θα ακούσουμε στον ΣΚΑΪ όλα αυτά που θα πω εγώ σήμερα. Δεν θα τα διαβάσουμε στις μεγάλες εφημερίδες, που τρομοκρατούν τον κόσμο. Θα κάνετε λίγο υπομονή, κύριε Μητσοτάκη, να τα ακούσετε». Αλίμονο, αν ο ΣΚΑΪ και ο όποιος ΣΚΑΪ δεν λένε αυτά που θέλει ο Πρωθυπουργός, τρομοκρατούν τον κόσμο. Κατσουφιάζουν τα χαρούμενα πρόσωπα που βλέπει γύρω του ο κ. Τσίπρας.

«Μην διαβάζετε εφημερίδες να έχετε την υγεία σας», είχε πει λίγο παλαιότερα ο Πρωθυπουργός.

Εκτός… Αν διαβάζετε αυτές που διαβάζει εκείνος και γράφει η παρέα του, με την ευρύτερη ή στενότερη έννοια.

Και δεν είναι λίγες. Δια της διολισθήσεως και με τα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια, ο φιλοκυβερνητικός Τύπος αριθμεί μάλλον περισσότερα έντυπα και κανάλια – ασχέτως της επιρροής, της κυκλοφορίας και της τηλεθέασης.

Ας αναλογιστεί κάποιος: Ποιες και πόσες εφημερίδες είναι για τον έναν ή τον άλλο λόγο, δικό τους ή μη, συμπολιτευόμενες: Αυγή, Εφ.Συν., Νέα Σελίδα, Εθνος, τα cult έντυπα όπως η Kontra News και το Παρόν, το must read για όσους θέλουν να γνωρίζουν ποια είναι η επόμενη εκστρατεία προπαγάνδας του Μαξίμου, Documento και οι εξ αντανακλάσεως υποστηρικτικές και πάντως όχι φιλικές προς τον Μητσοτάκη Real News, Δημοκρατία κλπ., διαμορφώνουν ένα πεδίο, το οποίο είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που περιγράφει ο κ. Τσίπρας. Για να μην μιλήσουμε για τις θρυλικές πλέον εκπομπές της ΕΡΤ, όπου οι δοξαστικές κορώνες για την κυβέρνηση προκαλούν πλέον κάθε διαστροφικό ένστικτο του μερακλή τηλεθεατή να τις παρακολουθήσει. Όσο για τα ιδιωτικά κανάλια και ραδιόφωνα, όποιος βλέπει και ακούει, ξέρει και καταλαβαίνει…

Από την άλλη, η κριτική που ασκείται στην κυβέρνηση, από πού προέρχεται; Από το Πρώτο Θέμα, τον πρώην ΔΟΛ, την Καθημερινή και τα Παραπολιτικά; Σύμφωνοι. Λέει άραγε κάτι, το ότι αυτές οι εφημερίδες συγκεντρώνουν και το μεγαλύτερο μερίδιο της κυκλοφορίας; Τι ονειρευόταν ο Πρωθυπουργός; Να μην μιλάει κανείς και για τίποτε; Μάλλον…

Και εν τέλει, ποιες είναι οι εφημερίδες και τα μέσα που μπορεί κάποιος να πει ότι είναι απολύτως και αδιαπραγμάτευτα συντεταγμένα με την ΝΔ και τον Κυριάκο Μητσοτάκη;

Κάπως δύσκολη απάντηση…

Δεν είναι έτσι όπως μας τα λέει ο κ. Τσίπρας, ούτε στο πεδίο αυτό, λοιπόν. Δεν είναι και η πρώτη φορά…



Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Τσοχατζοπουλισμός και κοινωνία


Ο φαρμακός τής Διονυσίου Αρεοπαγίτου

ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Κατά το λεξικό Δημητράκου ο «φαρμακός» στη Χριστιανική Γραμματεία είναι ο γόης, ο μάγος, ο ειδωλολάτρης. Στα κείμενα της κλασικής εποχής είναι το εξιλαστήριο θύμα ή το κάθαρμα. Το «κάθαρμα» πριν περιοριστεί στη σημερινή του σημασία –ο αλιτήριος, ο παλιάνθρωπος– είχε σχέση με τον καθαρμό. Ηταν αυτός που η κοινότητα έπρεπε να εξορίσει για να καθαρθεί από το μίασμα που της είχε επιφέρει ο φαρμακός. Ο Οιδίπους τον οποίον σήμερα ταυτίζουμε με την αγάπη του τρυφερού βλαστού προς τη μανούλα, πριν γίνει σύμπλεγμα ξαπλωμένο στα ψυχαναλυτικά ντιβάνια, υπήρξε φαρμακός. Διέπραξε ύβρη λύνοντας το αίνιγμα της Σφίγγας, άρα θεωρώντας ότι είναι ο μόνος που γνωρίζει τι είναι το «θαύμα» που λέγεται άνθρωπος –πάντα κατά Σοφοκλή, που αγνοούσε τον Φρόιντ– έγινε βασιλιάς, απέκτησε παιδιά με τη χήρα του νεκρού Λάιου για να ανακαλύψει ότι γνώριζε μεν τι είναι ο άνθρωπος, αγνοούσε όμως ποιος είναι ο ίδιος. Για να απαλλάξει την πόλη από το μίασμα της ύβρης του τυφλώθηκε και εξορίστηκε ως φαρμακός.

Η περίπτωση του Ακη Τσοχατζόπουλου καλύπτει όλες τις σημασίες της λέξης «φαρμακός». Μάγος, γητευτής των ψηφοφόρων, παρ’ ολίγον πρωθυπουργός, πρωταγωνίστησε για δεκαετίες στην πολιτική σκηνή. Η ύβρις του μπορεί να σχετίζεται με την οικονομική του απληστία, όμως δεν περιορίζεται σ’ αυτήν. Σιγά τα ωά. Δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος και υποψιάζομαι ότι αν, αντί για το ακίνητο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, είχε επενδύσει τους κόπους του σε φυτείες καφέ στην Κεντρική Αφρική, τώρα θα έπινε το καφεδάκι του ενδεχομένως σε κάποιο υπουργικό γραφείο σχεδιάζοντας την έξοδο απ’ τα μνημόνια. Εξάλλου, έζησε σε μια εποχή που σοβαροί διανοούμενοι της Αριστεράς, όπως ο κ. Τσουκαλάς, έγραφαν ότι στον καπιταλισμό το χρήμα είναι κατ’ ανάγκην πολιτικό. Τι άλλο έκανε κι αυτός; Πολιτικό χρήμα έβγαλε. Η ύβρις του είναι ότι θέλησε να ενσαρκώσει το πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής.

Ήταν αρκετά Έλληνας ώστε να πιστεύει ότι ο πλούτος είναι άχρηστος αν δεν μπορείς να τον τρίψεις στα μούτρα όσων δεν τον έχουν. Αν δεν μπορείς να φωνάξεις ότι εσύ τα κατάφερες, έπιασες την καλή, είσαι ο πρώτος του χωριού. 
Σε μια Ελλάδα που είχε αναγορεύσει σε κοινωνικό ιδανικό το «πρώτο τραπέζι πίστα», ο Τσοχατζόπουλος λειτουργούσε ως πρότυπο. Πρότυπο επίσης και η σύζυγός του που είχε εκπληρώσει το όνειρο πάσης κορασίδος, που θαύμαζε τις νευρωτικές τού Sex and the City. Και η αλήθεια είναι ότι πλήρωσε τη βλακεία της πολύ ακριβά. Για να έχεις πρόσωπο, έπρεπε να κυκλοφορείς ντυμένος με τρία χιλιάρικα τουλάχιστον. Η Δικαιοσύνη καταδίκασε τον φαρμακό οριστικά. Ποιος όμως θα καταδικάσει το κοινωνικό πρότυπο που ενσάρκωσε;



Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Στρίγγοι και Βλαντάδες


Στρίγγοι και Βλαντάδες

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

Τ​​ον μιθριδατισμό που υφίστασαι καθημερινά –στη βία, στη βλακεία, στον αμοραλισμό και ό,τι άλλο– τον καταλαβαίνεις. Ξέρεις, θέλω να πω, τι συμβαίνει και τι παθαίνεις. Ομως δεν μπορείς να κάνεις πολλά για να του αντισταθείς, διότι σου αμβλύνει σταδιακά τα αισθήματα. Ετσι, όσο και αν έχεις αντίληψη των κινδύνων, αναγνωρίζεις την πραγματικότητα της δυσάρεστης κατάστασης και συμβιβάζεσαι. Συνηθίζεις όλα αυτά που κάποτε σε προσέβαλαν και σε έκαναν να θυμώνεις. Στο κάτω κάτω, η ζωή πρέπει να συνεχιστεί – πώς να το κάνουμε; Αν ένας Ευρωπαίος αποφασίσει να ζήσει στο Νεπάλ, μετά από λίγο θα έχει συνηθίσει να βλέπει τις πιο αποτρόπαιες μορφές αναπηρίας γύρω του χωρίς να ταράζεται. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σε όσους πιστεύουν στις δυνατότητες της Ελλάδας ως ευρωπαϊκής χώρας, αλλά συμβαίνει να ζουν με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Η μνήμη, από μόνη της, δεν βοηθά να ανακαλέσεις πώς ήταν άλλοτε, προτού συνηθίσεις την αθλιότητα της πραγματικότητας. Δεν μπορείς ποτέ να ξαναβρείς ακριβώς την αίσθηση που είχαν τα πράγματα τότε· φταίει η αναπόφευκτη άμβλυνση των αισθημάτων. Εκτός αν η ανάμνηση έχει ισχυρή αισθητηριακή βάση, όπως η περίφημη μαντλέν του Προυστ. Τότε ζωντανεύει η μνήμη των αισθημάτων και, για μια στιγμή, ξαναέχεις την αίσθηση του τότε. Η δική μου μαντλέν για την περίσταση ήταν μια σκηνή, που μου ήλθε απρόσκλητη στον νου, καθώς παρακολουθούσα από το δελτίο ειδήσεων –άναυδος ως συνήθως– τα κατορθώματα της υπέροχης κυβέρνησης. Μια σκηνή από την τελευταία συνέντευξη του Λεωνίδα Κύρκου.

Όσοι έχουν δει τη συνέντευξη αυτή (2006) στον Αλ. Παπαχελά είμαι βέβαιος θα θυμούνται τη σκηνή όπου ο Κύρκος, με εμφανή τη φρίκη της σκέψης και αδυνατώντας να ελέγξει τη συγκίνησή του, αναρωτιέται τι θα είχε συμβεί αν είχε νικήσει στον Εμφύλιο η πλευρά για την οποία ο ίδιος είχε αγωνιστεί: «Και είδα ότι όλοι αυτοί, ας μην τους πω όλους, ήταν περιτρίμματα. Με πιάνει τρόμος άμα σκεφτώ ότι, π.χ., αν νικούσε τότε η επανάστασή μας θα είχαμε πρωθυπουργό τον Μάρκο, έναν γελοίο άνθρωπο –τον είδα από κοντά και κατάλαβα τι γελοίος άνθρωπος ήταν–, θα είχαμε υπουργό Οικονομικών τον Μπαρτζώτα, θα είχαμε υπουργό της Παιδείας, π.χ., τον Στρίγγο, θα είχαμε υπουργό των Εσωτερικών τον άλλον, τον ανεκδιήγητο άνθρωπο που ήρθε από την Κρήτη, τον Βλαντά, ο οποίος ήταν για την εποχή εκείνη ένας ήρωας για τη Νεολαία, γραμματέας της Νεολαίας κ.τ.λ. Ανθρωποι γελοίοι, χωρίς καμιά παιδεία για να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο, σαν αυτόν που φιλοδοξούσαν να παίξουν. Κι όμως εκείνη την εποχή, σας επαναλαμβάνω, τους έβλεπα τους ανθρώπους αυτούς σαν γίγαντες».

Είναι μια σκηνή, η οποία, αν καταλαβαίνεις και νιώθεις, σου εντυπώνεται με τη δύναμή της. Βλέπεις το ηθικό σθένος και την εντιμότητα ενός ανθρώπου που διάνυσε τη διαδρομή με ανοικτά μάτια και ανοικτό μυαλό μέχρι το πικρό τέλος· βλέπεις και το ανθρώπινο κόστος της διαδρομής, στην εικόνα του γέρου που κλαίει. Πώς να την ξεχάσεις; Οταν την ανακαλείς όμως, με φόντο το κυβερνητικό τσίρκο του σήμερα, η σκηνή γίνεται το εργαλείο που ξεσκεπάζει μια αθέατη ώς τότε πλευρά της πραγματικότητας.

Ναι, ευτυχώς δεν κυβέρνησαν ποτέ τη χώρα οι Στρίγγοι και οι Βλαντάδες! Την κυβερνούν, όμως, οι απόγονοί τους, τα πολιτικά τέκνα τους – τα εκτός γάμου, έστω, για να μην γκρινιάζουν τα νόμιμα τέκνα του ΚΚΕ. Την κυβερνούν, μέσα σε ένα πλαίσιο ευρωπαϊκού και, γενικότερα, δυτικού προσανατολισμού, το οποίο –ξανά ευτυχώς– δεν μπορούν να υπερβούν ούτε να ανατρέψουν. Προσωπικώς, τέτοιες στιγμές αισθάνομαι ευγνώμων σε ό,τι συνέβαλε ώστε η διεθνής θέση της χώρας να μην επιτρέπει παιχνίδια με τον προσανατολισμό της από τα παιδιά του Στρίγγου και του Βλαντά. Δεν παύουν όμως να είναι γελοίοι άνθρωποι (με την έννοια που δίνει στον χαρακτηρισμό ο Κύρκος)· και η παραμονή τους στην εξουσία προκαλεί ανυπολόγιστη ζημία. Δεν μπορεί, νομίζω, να υπάρχει σήμερα άλλη προτεραιότητα για την αξιωματική αντιπολίτευση παρά να απαλλαγούμε από Στρίγγους και Βλαντάδες. Το συντομότερο, δεν γίνεται· τουλάχιστον όμως να απαλλαγούμε ασφαλώς.



Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017

Κυβέρνηση Τσίπρα, το ναδίρ της ελληνικής κοινωνίας


Κείμενο που μοιράστηκε στην διαδήλωση της ΔΕΘ στις 10 Σεπτ 2017. Αξίζει να μελετηθεί για πολλούς και διαφόρους λόγους. Οι επισημάνσεις δικές μας.
ΔΕΕ

Κυβέρνηση Τσίπρα, 
το ναδίρ της ελληνικής κοινωνίας

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι τόσο σίγουρη για τον εαυτό της, και την αγάπη που της δείχνει η ελληνική κοινωνία, ώστε ενόψει της επίσκεψης Τσίπρα στην Θεσσαλονίκη να έχει γεμίσει –πλην των ένστολων– και εκατοντάδες της… αντιτρομοκρατικής με πολιτικά, σε αριθμό-ρεκόρ για την πρόσφατη ιστορία των πρωθυπουργικών επισκέψεων.

Το γαϊτανάκι της παρακμής
Κι αυτό γιατί γνωρίζουν πολύ καλά, ότι ο λόγος για τον οποίον παραμένουν ακόμα στην εξουσία, δεν είναι η ανοχή του κόσμου, αλλά η αποτυχία της αντιπολίτευσης να παράγει αξιόμαχο λόγο. Και το κυριότερο, το γεγονός ότι η κυβέρνηση Τσίπρα έχει κατορθώσει να ακυρώσει κάθε ελπίδα που έτρεφε ο ελληνικός λαός να βρει πολιτική απάντηση στα υπαρξιακά αδιέξοδα που αντιμετωπίζει. Η κοινωνία βιώνει μια άνευ προηγουμένου αποσύνθεση, ενώ τα αντιστασιακά της αντανακλαστικά βρίσκονται σε κώμα.

Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, τα νέα αφεντικά της χώρας, ξένοι επικυρίαρχοι και οι εγχώριοι νεομαφιόζοι ολιγάρχες εκθειάζουν ανοιχτά αυτήν την κυβέρνηση, και την υποστηρίζουν. Γιατί ανοίγει ο δρόμος για την νέα μεγάλη λεηλασία και τη διαιώνιση της φτωχοποίησης που έχει ήδη μεταβάλει την φυσιογνωμία της ελληνικής κοινωνίας, καθιστώντας την κοινωνία μαζικών αποκλεισμών και μεγάλων κοινωνικών αντιθέσεων. Έτσι, η κυβέρνηση έχει μεταβληθεί στον άριστο οικοδεσπότη όσων «επενδύουν» στην λεηλασία του δημόσιου και ιδιωτικού πλούτου, μεταβάλλοντας τους υποψήφιους άρπαγες, όπως αυτούς που συνόδεψαν τον Γάλλο πρόεδρο στην επίσκεψή του, σε περίπου εθνικούς ευεργέτες. Τι κι αν ανάμεσα τους φιγουράρουν εταιρείες που βαρύνονται με βαριά οικονομικά εγκλήματα, με πιο γνωστή την αμαρτωλή «Σουέζ» που έχει βάλει στο μάτι το νερό της Θεσσαλονίκης; Τα κοράκια μαζεύονται πάντα πάνω από το πτώμα.

Η μεταπολίτευση ακόμα να τελειώσει, αντίθετα, μέσα στον επιθανάτιο ρόγχο της επιτείνει ένα διαρκές αδιέξοδο και επιταχύνει την καθοδική πορεία της χώρας:
Η κυβερνώσα αριστερά, έχει μεταβληθεί ανοιχτά στο κατ’ εξοχήν κόμμα της εξάρτησης και της λεηλασίας, στοχεύοντας πλέον στην τελική υποταγή του ελληνικού λαού, καθώς εκτός από τα οικονομικά συμβόλαια που εκτελεί, έχει βάλει στο στόχαστρο την ίδια την εθνική υπόσταση πολεμώντας την ελληνική παιδεία τον πολιτισμό, την εθνική μας ταυτότητα.
Η αντιπολιτευόμενη δεξιά αδυνατεί να εκφράσει την λαϊκή αγανάκτηση, γιατί παραμένει οπαδός της παγκοσμιοποίησης, και του οικονομικού της ολοκληρωτισμού, ενώ ταυτόχρονα παραμένει φθαρμένη ως εκπρόσωπος του παλαιού δικομματισμού.
Η «κεντροαριστερά» βολοδέρνει μέσα στις εσωστρεφείς της διαδικασίες, μεταξύ εθνομηδενισμού και ελιτισμού, πληρώνοντας ότι οργάνωσε τις τελευταίες δεκαετίες στην παρακμή και την αποσύνθεση της χώρας.
Οι υπόλοιπες οργανωμένες δυνάμεις, που φιγουράριζαν στην μεταπολίτευση ως «κινηματικές», το ΚΚΕ, η εξωκοινοβουλευτική αριστερά, οι αντιεξουσιαστές παραμένουν δέσμιοι της παλαιάς, και σήμερα ανυπόστατης, διαίρεσης αριστεράς-δεξιάς κάνουν αντιπολίτευση για τις εντυπώσεις, γιατί στο πίσω μέρος του μυαλού τους προτιμούν τον Τσίπρα από τον «Κούλη».

Και γι’ αυτό η ναζιστική δεξιά κερδίζει ολοένα και περισσότερους ακροατές, ιδίως μεταξύ των λαϊκότερων και πιο απελπισμένων ανθρώπων.

Το αδιέξοδο δεν είναι μόνον πολιτικό, είναι βαθύτερο καθώς σήμερα λείπει το όραμα, και η προοπτική για μια αξιοπρεπή προσωπική και συλλογική ζωή μέσα στον 21ο αιώνα – και γι’ αυτό τα αντιστασιακά μας αντανακλαστικά έπαθαν καθίζηση με την εμφάνιση του πρώτου καπάτσου απατεώνα.


Υπάρχει έξοδος;
Υπάρχει άραγε διέξοδος από αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα; Αν η ελληνική κοινωνία δεν βρει ξανά νόημα ύπαρξης για να αντιτάξει στην ίδια την παρακμή της, η απάντηση θα είναι κατηγορηματικά αρνητική.
Και νόημα ύπαρξης για μια κοινωνία, σημαίνει να ανασυνθέσει δημιουργικά όλη την προηγούμενη ιστορική της εμπειρία, προκειμένου να βρει μια προοπτική για το μέλλον.

Σημαίνει να δούμε με αντιστασιακό τρόπο την ίδια την ταυτότητά μας, και την ζωή μας μέσα σε αυτόν τον τόπο, όπως κάνουν δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, έστω έμμεσα, επιστρέφοντας στον ελληνικό λαϊκό πολιτισμό, επιστρέφοντας στη φύση, εγκαταλείποντας τους τόπους και τους τρόπους της φθοράς.

Και ο ελληνικός πολιτισμός διαθέτει μια μεγάλη παράδοση Λόγου, ελευθερίας, δικαιοσύνης και πνευματικότητας που επιτρέπει στην κοινωνία να διατηρήσει το μέτρο, να ισορροπήσει την οικονομία και την τεχνική για να μην υποδουλώνει τον άνθρωπο. Μπορεί έτσι να απαντήσει ταυτόχρονα στην μηδενιστική δικτατορία της παγκοσμιοποίησης, της τεχνικής και της κατανάλωσης, και στον θρησκευτικό ολοκληρωτισμό –τις δυο μεγάλες δυνάμεις που συγκρούονται μέσα στο χάος και την αστάθεια του 21ου αιώνα.

Αυτόν τον ελληνισμό καλούμαστε να ανακαλύψουμε ξανά, εδώ που φτάσαμε, γιατί ο μηδενισμός της εποχής, μας έχει κάνει να τον λησμονήσουμε – και αυτό το στοίχημα αντιπροσωπεύει μια μεγάλη πολιτιστική και υπαρξιακή επανάσταση που παρά την γενική οικονομική δυσπραγία θα είναι σε θέση να μας βγάλει από το κώμα, ώστε να ανασυστήσουμε μακριά από τις αυταπάτες και τα μεγάλα ψεύδη του προηγούμενου αιώνα τα συλλογικά μας οράματα και τις αντιστάσεις μας.

Γι’ αυτό και θα πρέπει ταυτόχρονα να αγωνιζόμαστε μαζί με εκείνους που στρέφονται ενάντια στην κατακτητική ορμή του νεο-οθωμανισμού, ώστε να μην εξελιχθεί η κρίση σε μια μεγάλη εθνική καταστροφή στην Κύπρο, στην Θράκη ή το Αιγαίο. Με εκείνους που υπερασπίζονται το πανάρχαιο, ιερό δικαίωμα των ανθρώπων στην εστία τους, ενάντια στους –ηλεκτρονικούς πλέον– πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας. Με όσους μάχονται ενάντια στη λεηλασία του τόπου τους από μια ψευδοανάπτυξη και μια τουριστικοποίηση που διώχνει τους Έλληνες από τον ίδιο τους τον τόπο και παρουσιάζεται ως η μόνη λύση.

Αλλά κυρίως θα πρέπει να αμυνόμαστε «θετικά» για μια Παιδεία που αφυπνίζει κόντρα στις εθνομηδενιστικές μορφές της αμάθειας. Για την ανασύσταση του παραγωγικού ιστού, προωθώντας τις μικρές και μεσαίες δημιουργικές επιχειρήσεις, τους συνεταιρισμούς, ένα μοντέλο παραγωγής επικεντρωμένο στην ποιότητα. Για την ανάταση του Πολιτισμού, ενάντια στην αποβλάκωση των ανθρώπων – και ιδίως των νέων γενεών. Ενάντια στην απόλυτη «ιδιωτικοποίηση» των ανθρώπων, που πασχίζει να υποκαταστήσει την σύγχρονη μοναξιά με την διαδικτυακή εικονικότητα και τα υπερτεχνολογικά μέσα.

Μόνον έτσι θα καταφέρουμε να αντιμετωπίσουμε το σκοτεινό ιστορικό πεπρωμένο που διαμορφώνει για μας ο 21ος αιώνας, και να επιστρέψουμε ως ενεργητικός παράγοντας που είναι σε θέση να καθορίσει το ίδιο του το μέλλον. Εκεί θα παιχτεί το στοίχημα της συλλογικής μας επιβίωσης, και προφανώς όχι στον διαγωνισμό κραυγών στον οποίον επιδίδονται τα διάφορα ζόμπι της μεταπολίτευσης, σε διαδηλώσεις που οι τρύπιες σημαίες και τα κενά ιδανικά έχουν μεταβάλει σε καρικατούρες διαμαρτυρίας.



Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

Έκκληση για την εκλογική συνεργασία του ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ


ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ

Έλα, της θάλασσας θεριό και του πελάγου μπόρα, το φοβερό σκουπιδαριό, να διώξεις απ' τη Χώρα! (Ν.Γκάτσος)

Το συγκεκριμένο κείμενο θα μπορούσε να είναι μια διακήρυξη ενός ακόμα κόμματος και να παρουσιάσει μια σειρά από θέματα που έχουν ήδη παρουσιαστεί από κάποιο άλλο κόμμα. Αντί γι’ αυτό θα προσπαθήσει να αποτελέσει μια προσπάθεια ένωσης κάποιων υγιών δυνάμεων, τώρα που η πατρίδα μας βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού.

Μετά από 43 χρόνια μεταπολίτευσης και διανύοντας τον 8ο χρόνο μνημονίων, τα κόμματα και οι πολιτικοί έχουν απαξιωθεί εντελώς. Ο κόσμος δεν βρίσκει κάποιον να τον εκφράζει, η αποχή είναι μεγάλη και οι τελευταίες κυβερνήσεις εκτός από κυβερνήσεις συμμαχίας, είναι και μειοψηφίας. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. συνεχίζει να διαλύει ό, τι έχει απομείνει με την υποστήριξη των βαστάζων ΑΝ.ΕΛ., κυβερνά χωρίς ουσιαστική αντιπολίτευση και ο περισσότερος κόσμος παραμένει εν υπνώσει, περιμένοντας μοιρολατρικά τα χειρότερα για τη χώρα που διοικούν οι Καρανίκες. Τα μνημόνια αντί να σκίζονται γίνονται τόμοι και τα νομοσχέδια για τη διάλυση της πατρίδας διαδέχονται το ένα το άλλο. 
Οι πολίτες έχουν γυρίσει την πλάτη τους σε μεγάλο βαθμό στα υπάρχοντα κόμματα, τα οποία προσπαθούν είτε με κοροϊδίες και αναδιπλώσεις (βλέπε ΣΥ.ΡΙΖ.Α.), είτε με κάποιο λίφτινγκ (βλέπε ΠΑ.ΣΟ.Κ.), είτε απεμπολώντας πάγιες θέσεις τους (βλέπε Ν.Δ.), να προσεγγίσουν τους ψηφοφόρους και να δημιουργήσουν καινούρια πελατεία. Οι ομαδοποιήσεις και τα κομματίδια που δημιουργούνται είναι πολλά, τα περισσότερα εκ των οποίων γραφικά και με ελάχιστη απήχηση. Υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις. Υπάρχουν «μικρά» κόμματα, με σοβαρές θέσεις, τα οποία ταυτίζονται σε πολλά, αλλά βαδίζουν μοναχικό δρόμο. 

Πεποίθησή μας είναι ότι μια ενωτική προσπάθεια είναι πλέον απαραίτητη. Κάποιοι θα ισχυριστούν ότι τα κόμματα αυτά τα χωρίζουν πολλά. Τους απαντάμε πως αυτήν την χρονική στιγμή δεν πρέπει να ψάχνουμε να βρούμε αυτά που μας χωρίζουν, γιατί απλούστατα χανόμαστε. Κινδυνεύει ακόμα και η ίδια μας η υπόσταση ως έθνος. Θα πρέπει να δούμε αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν. Και αυτά, νομίζουμε ότι πλέον, είναι ξεκάθαρα. Είναι η διάσωση του έθνους μας, η άμυνα στον πόλεμο που γίνεται στην Ορθοδοξία και η διατήρηση της οικογένειας με τη μορφή που ξέραμε μέχρι σήμερα. Είναι η υποβάθμιση της Παιδείας, η διατήρηση των ταυτοτικών μας στοιχείων, η ανάδειξη του πολιτισμού και της παράδοσής μας. Είναι η ορθή αντιμετώπιση του μεταναστευτικού, η παραγωγική ανασυγκρότηση, η πραγματική επανίδρυση του κράτους, η κοινωνική δικαιοσύνη, η στήριξη της μεσαίας τάξης και των Ελλήνων παραγωγών. Τέλος, είναι η αντίσταση στον αφελληνισμό, σε κάθε ιδεοληπτικό δικαιωματισμό και στην πολιτική ορθότητα.

Αυτό που θέλουμε να αναδείξουμε με αυτό το κείμενο είναι μια πρόταση πολύ συγκεκριμένη και ξεκάθαρη. ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗΣ ΚΑΠΟΙΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ. Τα κόμματα/ κινήματα/ παρατάξεις στα οποία αναφερόμαστε, κατά σειρά παρουσίας τους στο πολιτικό γίγνεσθαι είναι τα εξής:

«ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΛΙΤΩΝ ΑΡΔΗΝ»: Εδώ και αρκετά χρόνια αποτελεί μια δεξαμενή σκέψης που διέσχισε έναν μεγάλο δρόμο, από την εξωκοινοβουλευτική έως την λεγόμενη «Πατριωτική Αριστερά». Οι πολιτικές αναλύσεις του επικεφαλής του κινήματος Γιώργου Καραμπελιά είναι καίριες και εύστοχες, οι εκδόσεις του σημαντικές, με αξιόλογους αρθρογράφους και αρκετούς αναγνώστες και η πολιτική θεωρία που παράγει τόσα χρόνια αξιοπρόσεκτη. Από το σημείο αυτό μέχρι να μετατραπεί σε σχήμα που θα συμμετέχει στις εκλογές υπάρχει απόσταση. Στα αρνητικά συμπεριλαμβάνεται η πολλές φορές απολογητική στάση που τηρεί ως προς τους παλιούς «συντρόφους». Όταν αντιληφθούν ότι το ακροατήριο που απευθύνονται είναι διαφορετικό, θα έχουν κάνει ένα σημαντικό βήμα. Διαθέτει ικανά στελέχη σε όλο το ηλικιακό φάσμα και έχει επαφές σε πολλά μέρη της Ελλάδας.


ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ «ΚΟΙΝΩΝΙΑ»: Είναι οι αυτοαποκαλούμενοι «συνεχιστές του Καποδίστρια». Άνθρωποι θρησκευόμενοι, με σοβαρό προφίλ, με πολιτικό ήθος, αλλά με αρκετά στεγανά ως κόμμα. Μαζί με τον Σύνδεσμο Εθνικής Ενότητας είναι οι μόνοι που έχουν εκλογική εμπειρία, και μάλιστα την μεγαλύτερη, χωρίς να έχουν να επιδείξουν κάποια αξιοπρόσεκτη εκλογική επιτυχία. Θεωρούσαν δεδομένο ότι θα τους στηρίξει ένα μεγάλο μέρος του κλήρου, κάτι το οποίο δεν έγινε. Διατηρούν γραφεία και πυρήνες σε κάποιες πόλεις της Ελλάδας και ολιγάριθμη κομματική νεολαία.

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ: Κόμμα που ιδρύθηκε από απόστρατους. Και αυτού του κόμματος η εκλογική παρουσία δεν είχε αποτέλεσμα. Μετά την αποχώρηση κάποιων στελεχών παρέμειναν ανενεργοί, ενώ τελευταία παρουσιάζονται πιο δραστήριοι, αλλά χωρίς ιδιαίτερη απήχηση. Δεν διαθέτουν νεολαία και στελέχη σε άλλες πόλεις εκτός της Θεσσαλονίκης. Η μεγάλη παρουσία στρατιωτικών στο κόμμα προσδίδει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, θετικά όπως η οργανωτικές δομές και αρνητικά όπως η εμμονική μονοθεματικότητα και ένας υφέρπων ελιτισμός.

ΚΟΜΜΑ «ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ»: Είναι το κόμμα που ίδρυσε ο Φαήλος Κρανιδιώτης. Η πρώτη του εκδήλωση που έγινε στην Αθήνα συγκέντρωσε πολύ κόσμο, αλλά η συνέχεια ήταν απογοητευτική αφού η συγκέντρωση της Θεσσαλονίκης κρίθηκε αποτυχημένη. Το θετικό είναι ότι αναπτύσσει πυρήνες σε όλη την Ελλάδα και διαθέτει ευρεία αποδοχή στα κοινωνικά δίκτυα. Στα αρνητικά, ότι δεν έχει ακόμα δημοσκοπικό αποτύπωμα και ότι το ενδιαφέρον του κόμματος αρκετές φορές περιορίζεται στην επίθεση στο παρελθόν της Αριστεράς και στον Μητσοτάκη. Σφάλμα, κατ’ εμάς, η ονομασία ΝΕΑ ΔΕΞΙΑ που περιορίζει και περιχαρακώνει. Πολλές φορές το κόμμα χαρακτηρίζεται από την ακραία φρασεολογία που χρησιμοποιεί, χωρίς να έχει απαραίτητα ακραίες τοποθετήσεις. Διαθέτει τομέα νεολαίας που παρουσιάζει μια δυναμική.

ΚΟΜΜΑ «ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ»: Το πιο πρόσφατα ιδρυθέν κόμμα. Παρά τους λίγους μήνες ζωής που έχει αποκτά μια δυναμική ιδιαίτερα σε πόλεις της Βορείου Ελλάδας. Η πρώτη εικόνα των στελεχών είναι θετική. Φαίνεται ότι αποτελείται από σοβαρούς ανθρώπους, που δεν είχαν προηγούμενη ενασχόληση με τα πολιτικά. Δεν έχουμε δει δείγματα συγκρότησης νεολαίας, ενώ υπάρχουν αρκετές αναφορές στην Ορθοδοξία, χωρίς να την ταυτίζουν με το κόμμα όπως η «Κοινωνία».

Παρουσιάσαμε συνοπτικά τους πολιτικούς σχηματισμούς που πιστεύουμε ότι πρέπει να εξετάσουν το ενδεχόμενο εκλογικής συμπόρευσης. Τα στελέχη όλων των προαναφερθέντων σχηματισμών πρέπει να προσέλθουν στο τραπέζι των συζητήσεων χωρίς κρυφές ατζέντες και προκαταλήψεις. Ας μην γελιόμαστε, το εγχείρημα δεν είναι καθόλου εύκολο. Παρόλο που πολλοί από τους συμμετέχοντες σ’ αυτά τα κόμματα έχουν κάποιο πολιτικό παρελθόν, αυτό που μας ενδιαφέρει είναι το κοινό μέλλον. Η ειλικρίνεια των προθέσεων θα διασώσει ένα τέτοιο εγχείρημα. Και αν είναι δύσκολο σε κάποιους να αφήσουν τα καπετανάτα τους και τις πρωτοκαθεδρίες, τότε ας είναι υπόλογοι και ας αντιληφθούν πόσο βλάπτουν οι μικροεγωισμοί τους. Και αν είναι τόσες οι διαφορές που δεν μπορούν να συμφωνήσουν σε μια ευρύτερη συνεργασία και σε κοινή γραμμή για μια σειρά θεμάτων, ας είναι μόνο εκλογική η συνεργασία. Ας καθορίσουν έναν άξονα με κάποια βασικά ζητήματα που μπορούν να συμφωνήσουν για να υπάρξει κοινή κάθοδος στις εκλογές και ας χωρίσουν τους δρόμους τους μετά. Ακόμα και αν κάποιος ή κάποιοι διαφωνήσουν, ας προχωρήσουν οι υπόλοιποι. Πάλι θετικό θα είναι το πρόσημο.
Υπό συνθήκες πολιτικής και κοινωνικής ηρεμίας, θα προτείναμε οι ζυμώσεις αυτές να γίνουν σε πιο σταθερές βάσεις και οι διεργασίες να διαρκέσουν περισσότερο. Όμως, δυστυχώς οι εξελίξεις μας προσπερνούν και πρέπει να τρέξουμε πολύ γρήγορα όλα τα στάδια τα οποία απαιτούνται για ένα τέτοιο εγχείρημα. Σ’ αυτήν την εποχή με τις τεράστιες πολιτικές αλλαγές και με τον ξεπεσμό στον οποίο που έχουμε περιέλθει, με την σαρωτική και πολυεπίπεδη κρίση την οποία βιώνουμε, είναι αδήριτη ανάγκη η ταχύτατη συγκρότηση ενός πατριωτικού πολιτικού υποκειμένου. Είναι ώρα των υπερβάσεων και των αποφάσεων. Ο καθένας από το μετερίζι του μπορεί να βοηθήσει και να εργαστεί γι’ αυτήν την εκλογική συμμαχία. Η ΙΣΧΥΣ ΕΝ ΤΗ ΕΝΩΣΕΙ!

Ελπίζουμε η πρότασή μας να φτάσει στα «στρατηγεία» και των πέντε κομμάτων και να τύχει θετικής ανταπόκρισης. Να σημειώσουμε ότι δεν υπογράφουμε «επώνυμα» το κείμενο για να μην γίνει προσπάθεια ταύτισής μας με τον ένα ή τον άλλο φορέα.
ΤΟΛΜΕΙΣΤΕ. ΚΑΙΡΟΙ ΟΥ ΜΕΝΕΤΟΙ!

ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΕΡΓΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ 
ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΕΝΙΑΙΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΠΟΛΟΥ


Εκδήλωση για την απελευθέρωση της Έδεσσας



ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ EΔΕΣΣΗΣ ΠΕΛΛΗΣ & ΑΛΜΩΠΙΑΣ
-----------------------
Έ­δεσ­σα, 12/10/2017

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Πλησιάζει η 18η Οκτωβρίου, ημέρα εορτασμού της 105ης επετείου απελευθέρωσης της Έδεσσας από τον Οθωμανικό ζυγό. Αυτήν την περίοδο, ίσως όσο ποτέ άλλοτε, χρειάζεται να διατηρούμε την εθνική μνήμη ζωντανή, η οποία μας διδάσκει και μας καθοδηγεί, ώστε να μη διαπράττουμε τα ίδια λάθη.

Με αφορμή την απελευθέρωση της Εδέσσης το 1912, την Τρίτη 17 Οκτωβρίου στις 6:00 μ.μ. στο πνευματικό κέντρο της Ιεράς Μητροπόλεως στην Έδεσσα θα γίνει εορταστική εκδήλωση με ομιλητή τον κ. Δημήτριο Ευαγγελίδη, συγγραφέα, ο οποίος θα αναπτύξει το θέμα: «Τα ιστορικά μηνύματα από την απελευθέρωση της Έδεσσας». Η είσοδος είναι ελεύθερη για όλους. Σας καλούμε να τιμήσετε με την παρουσία σας την εκδήλωση.

ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ




Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Ακόμα ένας Συριζαίος καλοβολεύτηκε...

Ο "ιδεολόγος" Γαβρήλος 
γνωστός και ως "καροτάκιας"

Ακόμα ένας Συριζαίος καλοβολεύτηκε...

Σιγά μην καθόταν να περιμένει καμία προκήρυξη σε κοινωφελές πρόγραμμα. Το παιδί έχει μέλλον. Ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης είναι ο νέος Διευθυντής του Ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.

Σε ΜΚΟ προσελήφθη ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος Γαβριήλ Σακελλαρίδης, ο οποίος είχε παραιτηθεί από βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος τον Νοέμβριο του 2015.

Συγκεκριμένα ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος θα αναλάβει την ηγεσία του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας. Όπως αναφέρει μάλιστα το efsyn.gr το πεδίο των ανθρώπινων δικαιωμάτων, στην υπεράσπιση των οποίων βασίστηκε ένα μεγάλο μέρος της προεκλογικής του εκστρατείας για τον Δήμο Αθηναίων το 2014, αποτελούσε πάντοτε το επίκεντρο του ενδιαφέροντός του. 

Περιμένει και ο Μουζάλας..

O Σακελλαρίδης θα είναι ο μεγάλος δορυφόρος των μκο στην Ελλάδα. Θα είναι αυτός που θα καταγγέλλει στα διάφορα παρατηρητήρια του τοκογλύφου Σόρος για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε πρόσφυγες, σε τρανς άτομα, Gay, τραβεστί κτλπ. Καθόλου άσχημα για τον αριστεριστή Γαβριήλ. Από την μια έχουμε τον Τσίπρα που γεμίζει την χώρα με χιλιάδες “πρόσφυγες”, φτωχοποιεί με δόλο ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, παραδίδει δημόσια και ιδιωτική περιουσία σε ξένα Funds και από την άλλη έχουμε τον “αντιμνημονιακό” πρώην Συριζαίο που έχει ευαισθησίες….

Αποτέλεσμα εικόνας για tsipras sakelaridhs 
Νομενκλατούρα σοβιετική. Εμείς να περνάμε καλά και άσε το πόπολο να τρέχει να πληρώνει φόρους, να περιμένει συντάξεις, να μιλά για πατρίδες…



Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Ανακοίνωση της ΠΟΠΣΜ


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας 
Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων
Ο ΥΠΕΞ κ. Κοτζιάς να λύσει τον «γόρδιο δεσμό»!
  
    Με μεγάλη μας απογοήτευση, που μετατράπηκε σε αγανάκτηση παρακολουθήσαμε τη συζήτηση στη Βουλή (συνεδρίαση της 10ης Ιουλίου 2017) σχετικά με το όνομα του κράτους των Σκοπίων, όπου ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης υποστήριξε με σθένος την ύπαρξη του όρου «Μακεδονία» σε σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό. Πολλά ερωτήματα εγείρει η εμμονή σε μια εσφαλμένη απόφαση που έλαβε αυθαίρετα η τότε επικεφαλής του ΥΠΕΞ το έτος 2007, η οποία αντιτίθεται σαφώς όχι μόνον στην απόφαση των πολιτικών αρχηγών στις 13 Απριλίου 1992 αλλά και στην βούληση του ελληνικού λαού διότι αποβαίνει σε βάρος των εθνικών συμφερόντων.
    Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων, με την στήριξη των χιλιάδων μελών και υποστηρικτών της σε όλη τη Μακεδονία, καταβάλει τεράστιες προσπάθειες για την ανάσχεση της συστηματικής και αφειδώς χρηματοδοτούμενης σκοπιανής προπαγάνδας που επιχειρεί να αλλοιώσει την εθνική συνείδηση των Μακεδόνων Ελλήνων, χρησιμοποιώντας ως μέσο την επιχειρούμενη αλλοίωση της γνήσιας Μακεδονικής Παράδοσης. Η Ομοσπονδία μας προτίθεται ΑΜΕΣΑ να πραγματοποιήσει συντονισμένες ενέργειες σε πολλαπλά επίπεδα, ώστε να αναδειχθεί η βούληση των κατοίκων της Μακεδονίας και ολόκληρης της Ελλάδας περί ΜΗ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΟΡΟΥ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» στην ονομασία άλλου κράτους, έχοντας ως οδηγό τον σεβασμό στην ιστορία και στους αγώνες των Μακεδόνων για Ελευθερία. Είναι βέβαιο ότι ο τεράστιος αριθμός των Ελλήνων που αναμένεται να υποστηρίξουν αυτήν τη θέση θα υποχρεώσει ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς να αναθεωρήσουν τυχόν διαφορετική άποψη και να αποτελέσει εφόδιο στη διπλωματική φαρέτρα του Υπουργείου Εξωτερικών.


    Πριν από μερικά χρόνια η υπόθεση της χρήσης του όρου «Μακεδονία» φαινόταν χαμένη υπόθεση. Σήμερα είναι ολοφάνερο ότι παρουσιάζεται μοναδική ευκαιρία για την επίλυση του θέματος στη σωστή του βάση. Ο κ. Κοτζιάς μετά τους επιτυχείς χειρισμούς στο ζήτημα της Κύπρου μας δίνει την ελπίδα ότι θα αποδειχθεί το ίδιο αποτελεσματικός και στο ζήτημα της ονομασίας τους γειτονικού κρατιδίου. Έχει την ευκαιρία να γίνει εκείνος που θα λύσει τον σύγχρονο «γόρδιο δεσμό» και να διασφαλίσει το εθνικό συμφέρον προτάσσοντας τη ΜΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΟΡΟΥ «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» σε κάθε περίπτωση. Μόνον έτσι και με αυτήν την προϋπόθεση θα τεθούν τα θεμέλια για ειλικρινή φιλία και συνεργασία στην ευρύτερη περιοχή, καθώς η συνθήκη καλής γειτονίας επιβάλλει τον αλληλοσεβασμό στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και την Ιστορία των λαών εκατέρωθεν.

Το ΔΣ της ΠΟΠΣΜ                      12-7-2017



Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

Από τον Βαρουφάκη στον Τσακαλώτο...


 Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη:
 Ή από τον Βαρουφάκη στον Τσακαλώτο

Του Γιώργου Καραμπελιά
Την πιο ολοκληρωμένη αποτύπωση της θανατερής γελοιότητας που συνιστά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛ., αποτελούν οι διαδοχικοί κάτοχοι του υπουργείου Οικονομικών, Γιάννης Βαρουφάκης και Ευκλείδης Τσακαλώτος. Καθόλου τυχαία, συμμερίζονται το ίδιο “λουκ” του αντισυμβατικού νεοφιλελεύθερου αστού με μαρξιστικό επίχρισμα. Το σακίδιο στον ώμο, τα τσαλακωμένα ρούχα και μια ακατάσχετη φλυαρία, όταν βρίσκονται στην ελληνική Βουλή ή μπροστά σε κάποιο μικρόφωνο. Δεν είναι επίσης καθόλου τυχαίο, σημειολογικά, για την τύχη της χώρας, ότι το σημαντικότερο υπουργείο –μια και το σχεδόν αποκλειστικό ζήτημα της χώρας, τα προηγούμενα χρόνια, ήταν το μνημόνιο, το χρέος και οι σχετικές διαπραγματεύσεις– κατέχεται από δύο υπουργούς αγγλοσαξωνικής κοπής εκ των οποίων ο δεύτερος δεν γνωρίζει καλά-καλά ελληνικά, και οι οποίοι οδήγησαν τη χώρα στα πιο καταστροφικά αποτελέσματα, συναγωνιζόμενοι ακόμα και τον μοιραίο προκάτοχό τους, Παπακωνσταντίνου, επί κυβέρνησης ΓΑΠ.
Ο Βαρουφάκης, που προηγήθηκε, κατόρθωσε, εφαρμόζοντας με το παραπάνω τη στρατηγική του Τσίπρα, να διαλύσει μέσα σε 6 μήνες ό,τι είχε απομείνει από την οικονομία της χώρας –με ένα κόστος που, κατά τον Regling, φτάνει τα 100 δισ. εκατομμύρια ευρώ–, να οδηγήσει σε διαρροή 40 δισ. ευρώ από τις τράπεζες και εν τέλει να τις κλείσει, προκαλώντας υποχρεωτική ανακεφαλαιοποίηση και εκχώρηση στα ξένα funds («αγάπη μου, σήμερα έκλεισα τις τράπεζες») και, εν τέλει, να επιβάλει ένα μόνιμο καθεστώς κεφαλαιακών ελέγχων που αποτελείωσαν τις εξαγωγές και τις επενδύσεις της χώρας. Βέβαια, όλα αυτά διανθισμένα με γελοίους λεονταρισμούς στα Γιούρογκρουπ και στα διεθνή φόρα· αυτός, ένας άνθρωπος του Σόρος, οικονομικός σύμβουλος του ΓΑΠ, ένας διεθνής γυρολόγος της κακιάς ώρας, που βρήκε ένα λαό κυριολεκτικά σε τετανία και παραζάλη, ώστε να τον αναδείξει, μαζί με τον αρχηγό του, στην κορυφή της χώρας, στην πιο δύσκολη στιγμή της.
Έχουν ειπωθεί τόσα και τόσα γι’ αυτόν, που θα αποτελούσε έναν άσεμνο πλεονασμό το να συνεχίσω να αναφέρομαι στην «προσωπικότητά» του Gianis (sic). Και όμως, σε μία εποχή όπου οι φελλοί επιπλέουν διεθνώς, μεταβλήθηκε, προς στιγμήν, ακόμα και σε διεθνή μιντιακή φιγούρα μιας Δύσης σε παρακμή, ενώ επιχείρησε ακόμα και να δημιουργήσει «ευρωπαϊκό κόμμα», επιστρατεύοντας διάφορες ξεπεσμένες δόξες της ευρωπαϊκής αριστεράς, των περασμένων δεκαετιών, όπως τον Τόνι Νέγκρι και τον Σλαβόι Ζίζεκ. Αλλά επειδή από ένα σημείο και μετά άρχισαν να τον παίρνουν χαμπάρι στην Ευρώπη, επανήλθε πλησίστιος στους γνωστός «χαχόλους», τους Έλληνες, όπου αντί να κυκλοφορεί από γωνία σε γωνία, κρυπτόμενος διά τον φόβο των ζαρζαβατικών και του εισαγγελέα, πραγματοποιεί και συγκεντρώσεις στο Βελλίδειο.
Και σήμερα βγαίνει και πάλι στην επιφάνεια το μεγάλο σχέδιο –το οποίο είχε εξυφάνει μαζί με τον αδίστακτο γιάπη– για να οδηγήσουν την Ελλάδα σ’ ένα καθεστώς που θα τους διασφάλιζε για πολλά χρόνια την εξουσία – αλλά ας όψεται ο Πούτιν που δεν συναίνεσε.  Και έτσι, «απλώς», κατέστρεψαν ολοκληρωτικά την οικονομία της χώρας για να την παραδώσουν στα χέρια του Schaeuble, που ήταν ο δήθεν αντίπαλός τους.
Ο Τσακαλώτος, που ακολούθησε, δεν φτάνει βέβαια στο ύψος του Γιάνη, εξάλλου η επαναστατική περίοδος του ΣΥΡΙΖΑ, με έμβλημα τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Γιάνη Βαρουφάκη, φτάνει μόνο μέχρι τον Ιούνιο του 2015. Στη συνέχεια, έπρεπε να βρεθεί ένας εξίσου αμοραλιστής τύπος, για να υπογράψει την εκχώρηση στους ξένους του συνόλου της ελληνικής δημόσιας περιουσίας και ενός μεγάλου μέρους της ιδιωτικής, για να επιβάλει ουσιαστικά δύο νέα επαχθή μνημόνια, για να εκχωρήσει τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τις τράπεζες, να κατεβάσει το αφορολόγητο στο μισό, να κατακρεουργήσει τις συντάξεις, να δεχθεί πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% για πέντε χρόνια και 2% για εξήντα χρόνια, να ξιφουλκεί για το χρέος και να αποδεχθεί μηδενικές μειώσεις, να «σκίζεται» για την ποσοτική χαλάρωση και να καταλήξει, μια και απέτυχε και σε αυτό, ότι είναι ασήμαντη…
Όπως, για την πρώτη περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ, ο κατάλληλος άνθρωπος ήταν ένας καμποτίνος των πλατειών, ονόματι Βαρουφάκης, έτσι, στην δεύτερη περίοδο της προδοσίας και της εκχώρησης, ο κατάλληλος άνθρωπος ήταν ένας αγγλόφωνος «μαρξιστής» που κορδακίζεται ότι ηγείται της αριστερής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, προβάλλει τις ευαισθησίες του για το Gay Parade και καθυβρίζει ασύστολα όσους του αντιπαρατίθενται στη Βουλή. Αυτός ο επαναστάτης της ελεεινής μορφής, με τις πολλές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ στην Black Rock, –που δεν είχε καν την στοιχειώδη ευθιξία να τα φέρει στην Ελλάδα– κατά περιόδους, δηλώνει ότι δεν θα κάνει πίσω και «θα παραιτηθεί», αλλά είναι πάντα εκεί για να εισπράττει τα εύγε του Σόιμπλε.
Αποτελεί μία ακόμα απόδειξη όχι μόνο της δεδομένης ανικανότητας και αθλιότητας των κυβερνώντων, αλλά και της έκπτωσης του ίδιου του αισθητήριου του ελληνικού λαού. Αντί να στείλουν τον Τσακαλώτο στο σπίτι του να μάθει ελληνικά, και να υπογράφει τα ξεπουλήματά του τουλάχιστον στην μητρική του γλώσσα, νιώθουν τη βαθιά χαρά του αποικιοκρατούμενου, –«αριστερού» και μη– μια και ο υπουργός τους δεν γνωρίζει ελληνικά, και κατάγεται από οικογένεια πατρικίων εθνικοφρόνων. Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι ο Τσακαλώτος τονίζει επίτηδες την αδυναμία του να μιλά σωστά ελληνικά, για να κινητοποιεί στους Έλληνες κάποια βαθιά κρυμμένα σύνδρομα ξενοδουλείας. Βλέπεις, έχουμε υπουργό που εκφράζεται καλύτερα στη γλώσσα των αφεντικών και αγνοεί εκείνην των ιθαγενών, και επιπλέον είναι και εγγονός προβεβλημένου κομμουνιστοφάγου στρατηγού! Ακόμα και οι οξύτεροι επικριτές του ΣΥΡΙΖΑ και των στελεχών του, στο «Σκάι» ή στην «Καθημερινή», όπως ο περιβόητος Στέφανος Κασιμάτης (alias «Φαληρεύς»), είναι όλο αγάπες και χαριεντίζονται με τον «Euclides», διότι προφανώς κινητοποιεί κάποια ξενόδουλα κύτταρα –εξάλλου είναι και «δικός τους», εγγονός του στρατηγού.
Καθόλου τυχαία, τέλος, και ο Βαρουφάκης και ο Τσακαλώτος έχουν ως κοινό τους σύμβουλο τον κορεάτη Kim που ανέλαβε, μαζί με τον Galbraith, να ετοιμάσει την επαναστατική έξοδο της χώρας από το ευρώ, γιατί καλά τα επαναστατικά εγχειρήματα, αλλά ας βάζουμε και κανέναν ξένο μπροστά.
Και προφανώς δε, για όλα τα σημεία και τέρατα τα οποία έχουν διαπράξει αυτοί οι κύριοι και οι σύμβουλοί τους, επί δυόμισι χρόνια, δεν υπάρχει ούτε έρευνα της Βουλής ούτε εισαγγελική παρέμβαση, ούτε καν κατακραυγή από τον Τύπο και την ψευδο-διανόηση της χώρας.
Ενορχηστρωτής, ηθικός και φυσικός αυτουργός αυτών των εγκλημάτων και των φαιδροτήτων, ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος, μαζί με τον Βαρουφάκη και τους υπολοίπους, οργάνωσε και εκτέλεσε συνειδητά την αποδυνάμωση και την εκχώρηση στους ξένους της οικονομίας της χώρας, αρχικώς με στόχο κάποιο δήθεν επαναστατικό grexit και στη συνέχεια υλοποιώντας τη μεταβολή της Ελλάδας σε απροκάλυπτη αποικία. Γι’ αυτό, καθώς πλησιάζει η ώρα της κρίσης και της εξάντλησης του χρόνου της εξουσίας τους, περνάει ο ίδιος όλο και πιο ανοικτά σε κουτσαβάκικες συμπεριφορές, όπως έκανε με τα ΜΜΕ, ή στην Βουλή, βγάζοντας συχνά-πυκνά, στο προσκήνιο, ως μπαμπούλα, τον Πολάκη. «Κωλώνουν τα παλικάρια»;
http://ardin-rixi.gr/archives/204861