Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Φαήλος Κρανιδιώτης: "Βουνίσιο τσίπουρο..."


ΒΟΥΝΙΣΙΟ ΤΣΙΠΟΥΡΟ 
'H... ΠΡΑΣΙΝΟ ΤΣΑΪ ΜΕ ΣΤΕΒΙΑ;

Φαήλος Κρανιδιώτης 26.01.2018


Με διασκεδάζει να βλέπω τις κωλοτούμπες σχολιαστών και πολιτικών μετά το μεγαλειώδες συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης
Αυτοί που παίρνουν στα σοβαρά τα Pride και ριγούν από συγκίνηση μπροστά στην καρναβαλική εικόνα ανθρώπων οι οποίοι αυτοεξευτελίζονται με φτερά στον απαυτό τους, στρας, πούλιες και τρίβοντάς μας εμμονικά στα μούτρα τις ιδιαιτερότητές τους λοιδορούν τους ντουλαμάδες των Μακεδονομάχων, τα μαύρα πουκάμισα και τα στιβάνια των Κρητικών. Λιγώνονται από χαρά για τα άρματα, όπου πάνω τους φασώνονται μισόγυμνοι μαντράχαλοι, κάνοντας τους πατεράδες τους να κλαίνε το χιλιάρικο που έδωσαν στην νοσοκόμα, αλλά τους πειράζουν οι καβαλάρηδες με τα άλογά τους. 

Οι πιο γραφικοί των γραφικών, οι απόστολοι του μαρασμού και οι σταλινικοί απολογητές κάθε παρακμής που διακωμωδεί το πρόσωπο του Ανθρώπου θεωρούν... γραφικούς τους πατριώτες, τις εθνικοτοπικές ενδυμασίες, τα περήφανα και όμορφα άλογα.

Το συλλαλητήριο τους θύμισε ότι είναι μια αναιμική μειοψηφία, δέκατα του πυρετού. Μπορεί να έχουν κατσικωθεί προσωρινά στην πρώτη γραμμή του δημόσιου λόγου, σε κόμματα, ΜΜΕ, στη λιποτακτήσασα «διανόηση», όμως το μέγα πλήθος των κανονικών ανθρώπων τούς θύμισε την ταπεινή θέση τους στο περιθώριο της Ιστορίας και στον πάτο του αξιακού πλαισίου του λαού μας, το οποίο συστηματικά βρίζουν, συκοφαντούν, ειρωνεύονται.

Ακόμη και αλανιάρες τηλεπερσόνες, που έχουν γράψει πιο πολλά χιλιόμετρα από το αγοραίο ταξί του μακαρίτη του Διογένη στο Μαυρομμάτι, έβγαλαν γλώσσα. Ηταν τόσο σίγουροι για την αποτυχία.

Εναντίον ο ΣΥΡΙΖΑ, το πασοκάκι, οι μπακακαίοι του Σταύρου, το ΚΚΕ. Ο Μητσοτάκης είχε βάλει την Ευταξά να ρίξει απαγορευτικό στις οργανώσεις της Θεσσαλονίκης και τον Αυγενάκη να κάνει το ίδιο στους βουλευτές, ενώ, μέγας απολογητής της σύνθετης ονομασίας, ο Αδωνις «είχε δουλειά και δεν θα πήγαινε», όπως και δεν τόλμησε, διά λόγους κηπευτικούς και γαλακτοκομικούς.

Ηταν τόσα τα «γαλλικά» που άκουσαν από τους απείθαρχους Μακεδόνες πολίτες, που έκαναν αεροπλανικό α λα (συγχωρεμένου) Σουγκλάκου, και ο γόνος άλλαξε γνώμη και είπε να πράξουν κατά συνείδηση για τη συμμετοχή στο συλλαλητήριο. Και τι του υπαγόρευσε η δική του συνείδηση; Να πάει για σκι. Και πήγε. Τώρα κάνουν τους Μακεδονομάχους.

Υποθέτω, διορθώνοντας το λάθος, ίσως συμμετάσχουν στο συλλαλητήριο της Αθήνας, όπου θα διαδηλώσουν κατά της σύνθετης ονομασίας, την οποία υποστηρίζουν.

Εμείς ήμασταν εκεί [...], ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των Μακεδόνων αδελφών μας. Περπατήσαμε χιλιόμετρα μέσα στον κόσμο, μιλώντας μαζί του: οικογένειες με τα παιδιά τους, παππούδες και γιαγιάδες, παπάδες με τους ενορίτες τους. Κι εμείς, όπως όλοι, μόνο με ελληνικές σημαίες και μόνο με συνθήματα υπεράσπισης της Μακεδονίας και των εθνικών συμφερόντων. Είδα ένα ατέλειωτο ειρηνικό, αλλά σκληρά αποφασισμένο, ποτάμι, που ξεκινούσε πέρα από το λιμάνι και έφτανε ως μετά το Μέγαρο Μουσικής.

Σπούδασα στη Θεσσαλονίκη, την ξέρω, κι αυτό το πλήθος ήταν πάνω από μισό εκατομμύριο. Σας το ορκίζομαι στον διεθνισμό του Μουζάλα, στην επί δικτατορίας αριστεροσύνη της Θεανούς Φωτίου και στα κόκκινα μποτάκια του σκιέρ και όψιμου «μακεδονομάχου».

Υπάρχει μια πληροφορία που δεν μπορούν να επεξεργαστούν οι εγκεφαλικές σπείρες του Πολάκη: Οταν η ηγεσία ενός Εθνους διαπραγματεύεται, όσο μεγαλύτερο είναι το πλήθος των διαδηλωτών υπέρ των εθνικών συμφερόντων τόσο μεγαλύτερο και το διαπραγματευτικό όπλο. Μια κυβέρνηση που σκοπό έχει να επιτύχει το βέλτιστο για τα εθνικά συμφέροντα πρέπει να επιθυμεί στην Αθήνα οι 500.000 να γίνουν τουλάχιστον 1.000.000 και να διαφυλάξει ως κόρην οφθαλμού τους πολίτες που με τις οικογένειές τους θα έρθουν στο Σύνταγμα από τις συμμορίες των κακοποιών.

Στη Θεσσαλονίκη, ο κόσμος θα ήταν ακριβώς ο ίδιος, ακόμη κι αν δεν υπήρχαν ομιλητές, ακόμη κι αν απλά ένα μικρό κορίτσι του δημοτικού από ένα από τα όμορφα μακεδονίτικα χωριά που υπέφεραν από τις τσέτες των κομιτατζήδων ανέβαινε απλά και διάβαζε ένα ψήφισμα.

Με διασκεδάζει να βλέπω τις κωλοτούμπες σχολιαστών, πολιτικών, που από την ώρα που είδαν ότι το πλήθος έγραψε τις ειρωνείες και τις ύβρεις στα κάκαλά του, στο «τεφτέρι του Πόντιου», που λέει τεμέτερόν μου, ενώ ήταν έτοιμοι να «δικαιωθούν», προσχωρούν περιδεείς στο... αγωνιστικό στρατόπεδο των αδιαπραγμάτευτων διεκδικητών.

Ως την Κυριακή το μεσημέρι έπιναν πράσινο τσάι με στέβια, έτοιμοι να γονατίσουν. Τώρα πίνουν βουνίσιο μακεδονίτικο τσίπουρο και ζώνονται τ’ άρματα. Δεν πειράζει. Καλώς ορίσατε, αρχοντόπουλα! Εμείς εδώ ήμασταν και σας περιμέναμε. Ήρθαμε αμετάθετοι, σαν τρένο στις ράγες των ελληνικών ιδεών μας.
Φ.Κ.

Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2018

Εργασίες αποκατάστασης στο κτήριο του "Φ.Σ.Ε. Μ. Αλέξανδρος"


Εργασίες αποκατάστασης 
στο κτήριο του "Φ.Σ.Ε. Μ. Αλέξανδρος" 
(Χουνκιάρ τζαμί)

Κρυμμένο μέσα σε νεότερα κτίσματα βρίσκεται, από τη δεκαετία του '30, σε κεντρικό σημείο της πόλης της Έδεσσας, το Χουνκιάρ τζαμί ή Ινκιάρ τζαμί, που μνημονεύεται από τον περιηγητή Εβλιγιά Τσελεμπή το 1667 και ερμηνεύεται ως «αυτοκρατορικό τέμενος». 

Από τις ιστορικές πηγές και τη μέχρι στιγμής τεκμηρίωση των ευρημάτων, προκύπτει ότι πρόκειται για σημαντικό μνημείο της πόλης, που χρονολογείται πιθανότατα από το 16ο αιώνα. Το τζαμί έχει παρομοιαστεί με το Αλκαζάρ της Θεσσαλονίκης, μόνο που είναι μικρότερου μεγέθους κτίσμα και είναι όλο ενσωματωμένο στο κινηματοθέατρο, που ως το πρόσφατο παρελθόν στέγαζε το κινηματοθέατρο, τη βιβλιοθήκη, τα γραφεία και άλλες λειτουργίες του Φιλοπροόδου Συλλόγου «Μέγας Αλέξανδρος».

Κάτω από τις σύγχρονες προσθήκες διατηρούνται σε αρκετή έκταση και σε σχετικά καλή κατάσταση τμήματα του αρχικού πυρήνα του κτιρίου, το οποίο πρόκειται να στερεωθεί, να συντηρηθεί και να αποκατασταθεί το επόμενο χρονικό διάστημα, διατηρώντας και το νεότερο κτίσμα, με το οποίο θα εναρμονιστεί αισθητικά.

Συγκεκριμένα, η προγραμματική σύμβαση μεταξύ της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πέλλας, από την πλευρά του υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και το Δήμο Έδεσσας, που εγκρίθηκε σήμερα ομόφωνα από το Περιφερειακό Συμβούλιο Κεντρικής Μακεδονίας, προβλέπει, μεταξύ άλλων, την ολοκλήρωση της αποκατάστασης που ξεκίνησε πριν από χρόνια, όταν είχε αποκαλυφθεί τμήμα του μνημείου κατά τη διάρκεια εργασιών του δήμου.

Ειδικότερα, θα γίνουν εργασίες εγκατάστασης συστημάτων υποστύλωσης στο σύνολο της τοιχοποιίας του μνημείου και καθαίρεσης τμημάτων της σύγχρονης κατασκευής στο φουαγιέ του κινηματοθεάτρου, που εμποδίζουν τη θέαση του μνημείου. Η τοιχοποιία θα συμπληρωθεί στα σημεία όπου κρίνεται απαραίτητο και θα εφαρμοστούν επιχρίσματα, ενώ στα ανοίγματα θα τοποθετηθούν κουφώματα, διαφράγματα και κιγκλιδώματα. Παράλληλα, θα ολοκληρωθεί η συντήρηση των τοιχογραφιών, ενώ θα γίνουν και εργασίες τεκμηρίωσης που περιλαμβάνουν τη φωτογραφική και σχεδιαστική αποτύπωση των χώρων του μνημείου. Στο πλαίσιο της προγραμματικής σύμβασης θα δημιουργηθεί, ακόμη, ψηφιακό και έντυπο εποπτικό υλικό.

Ο χώρος στον οποίο θα εκτελεστεί το έργο της προγραμματικής σύμβασης, δηλαδή το κτίριο του πολυχώρου «Μέγας Αλέξανδρος», τμήμα του οποίου αποτελεί και το τέμενος Χουνκιάρ, ανήκει στο Φιλοπρόοδο Σύλλογο Έδεσσας «Ο Μέγας Αλέξανδρος», έχει παραχωρηθεί στον Δήμο Έδεσσας για 20 χρόνια και θα χρησιμοποιηθεί ως χώρος πολιτιστικών δραστηριοτήτων και εκδηλώσεων.

Μετά την ολοκλήρωση των εργασιών, θα αποδοθεί στην πόλη ένας χώρος με διαχρονικότητα και πολυπολιτισμικότητα, ο οποίος θα αναδεικνύει με σαφήνεια το μνημείο.

in.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ


Κείμενο "Πρωτοβουλίας Μαθητών Έδεσσας"



Κείμενο 
"Πρωτοβουλίας Μαθητών Έδεσσας"




Παραθέτουμε το ακριβές κείμενο που συνυπέγραψε η πρωτοβουλία μαθητών και το επέδωσε στις διευθύντριες των τριών σχολικών μονάδων της Έδεσσας. 

Αξιότιμοι κύριοι Διευθυντές,

Με αφορμή τη μεθαυριανή συγκέντρωση και το συλλαλητήριο για τη Μακεδονία, πήραμε το θάρρος να κινητοποιηθούμε, έστω έμμεσα, για να σας καταθέσουμε κάποιες σκέψεις και προβληματισμούς μας. Με αυτόν τον τρόπο επιθυμούμε να σας αποδείξουμε ότι δεν παραμένουμε απαθείς και αμέτοχοι στα προβλήματα που αφορούν την πατρίδα μας. Πρώτα πρώτα γιατί είμαστε Έλληνες. Είμαστε οι αυριανοί πολίτες αυτής της χώρας. Το μέλλον ανοίγεται μπροστά μας. Πρέπει, λοιπόν, να συμμετέχουμε ενεργά στη λήψη αποφάσεων που μας αφορούν άμεσα .Το ζήτημα της Μακεδονίας είναι σήμερα πιο κρίσιμο από ποτέ. Βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να αντιμετωπίζουμε μια κατάσταση αλυτρωτισμού από μια γειτονική-μικρή-χώρα,η οποία με πρόφαση το όνομα διεκδικεί κομμάτι της ιστορίας μας. Γεννηθήκαμε στη χώρα όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Μέγας Αλέξανδρος, ο βασιλιάς των Μακεδόνων. Ο Μέγας Αλέξανδρος μιλούσε ελληνικά και διέδωσε στα πέρατα της οικουμένης τον ελληνικό πολιτισμό. ΔΕΝ ήταν σλάβος. Από την ιστορία γνωρίζουμε ότι οι σλάβοι κατοίκησαν σε περιοχή της βυζαντινής αυτοκρατορίας μεταξύ 6ου και 7ου αιώνα. μ.Χ. Για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας ανέπτυξαν ένα κίνημα με σκοπό τη διεκδίκηση της ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν ακόμη και στην περιοχή μας, πληθυσμιακές ομάδες που δεν έχουν ελληνική συνείδηση και νιώθουν ότι καταπιέζονται. Αναρωτιόμαστε λοιπόν εμείς, πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν τέτοια άτομα σε μια τέτοια εποχή. Στην εποχή της εξέλιξης. Στην εποχή της τεχνολογίας που καθιστά ευκολότερη την ενημέρωση και έμμεσα την προσωπική μόρφωση του καθενός. Στην εποχή της ανάπτυξης. Σε μια εποχή που όλοι μας ελπίζουμε και αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο αύριο. Και περνάμε στο ερώτημα, πώς θα προκύψει το καλύτερο αυτό αύριο όταν η πλειονότητα των νέων υστερεί σε θέματα μόρφωσης; Και κάπου εδώ γίνεται ο παραλληλισμός του θέματος αυτού με το σχολείο. Ο ρόλος του σχολείου είναι να μορφώνει τους νέους και να τους προετοιμάζει ως μελλοντικούς πολίτες. Πότε ασχολήθηκαν, λοιπόν, οι εκπαιδευτικοί με θέματα της επικαιρότητας; Πότε επιχείρησαν να καλλιεργήσουν την πολύπλευρη προσωπικότητα του μαθητή; Πότε προσπάθησαν να δημιουργήσουν την παραμικρή πολιτική και κοινωνική συνείδηση των μαθητών; Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν νέοι, οι οποίοι δεν έχουν καμία επίγνωση των προβλημάτων του έξω κόσμου. Του κόσμου δηλαδή που σε λίγα χρόνια θα βρεθούν αντιμέτωποι. Αποκαλείτε τη γενιά σας ως «η γενιά που απέτυχε στον αγώνα για ένα βελτιωμένο κόσμο» και ταυτοχρόνως τη δική μας ως «η αποχαυνωμένη γενιά της τεχνολογίας», «η αμέτοχη γενιά». Επιθυμείτε μια γενιά που θα αλλάξει το μέλλον. Μια γενιά που θα σώσει τον κόσμο. Και το χειρότερο. Δεν προσπαθεί κανείς γι’αυτό. 

Αρχικά, είναι χρέος του σχολείου να ενημερώνει τους μαθητές για τα κοινωνικά δρώμενα. Έτσι, αίτημά μας είναι να πραγματοποιηθεί μια ενημέρωση, στην οποία όλοι οι μαθητές θα αποκτήσουν επίγνωση επάνω στο θέμα της Μακεδονίας. Με αυτόν τον τρόπο περισσότεροι Έλληνες θα βρίσκονται ενάντια των επιθετικών προθέσεων της γειτονικής μας χώρας. Γεγονός το οποίοι θα συντελέσει στην υπεράσπιση του ονόματος «Μακεδονία» και της ιστορίας που διακατέχεται πίσω από αυτό το όνομα. Δεν μπορεί να μας «κλέβουν» μια τόσο σημαντική ιστορία για τα εδάφη μας και εμείς να αδιαφορούμε πλήρως. Ήρθε η στιγμή που πρέπει να δράσουμε! Εάν δεν το γνωρίζετε ήδη, πολλά σχολεία σε διάφορα μέρη της Ελλάδος συμμετέχουν στον αγώνα αυτόν, είτε εκφράζοντας τις απόψεις τους διατυπώνοντας συνθήματα σε πανό, είτε παίρνοντας μέρος στο συλλαλητήριο που πραγματοποιείται σε λίγες μέρες. Έτσι, επιθυμώντας να μετέχει και η πόλη μας σε αυτόν τον αγώνα, αποφασίσαμε να δράσουμε με κρυφές κινήσεις, καθώς γνωρίζαμε πως μια τέτοια πράξη πιθανόν δεν θα γινόταν αποδεκτή από τους σχολικούς φορείς. 

Ζητούμε συγχώρεση εάν προκλήθηκε ή προκληθεί η οποιαδήποτε αναστάτωση στο χώρο του σχολείου, αλλά ίσως να έπρεπε να γίνει κάτι ανάλογο, ώστε να καταφέρουμε να κινητοποιήσουμε έναν τόσο πολύτιμο φορέα της ζωής όλων μας. Θα θέλαμε να επισημάνουμε πως η πράξη μας δεν συνιστά βανδαλισμό του χώρου του σχολείου, αντιθέτως ενισχύει τη θέση της σχολικής κοινότητας στην επικαιρότητα. Για το λόγο αυτό, η οποιαδήποτε προσπάθεια αναίρεσης της πράξης μας θα ληφθεί ως αδιαφορία για το μείζον αυτό θέμα. Τέλος, θα ήταν εύλογο να αναφέρουμε πως μια τέτοια πράξη είναι αδύνατον να τιμωρηθεί. Ο χώρος του σχολείου μάς παρέχει τη δυνατότητα ελεύθερης έκφρασης ιδεών και απόψεων. Όταν, λοιπόν, το αίσθημα πατριωτισμού κινείται στα πλαίσια της λογικής και οι ενέργειες που χρησιμοποιούνται για την εκδήλωσή του κινούνται κι αυτές στα όρια της νομιμότητας, η τιμωρία μιας ανάλογης πράξης(κατά την οποία δεν διαπράττεται κανένα αδίκημα και δεν παραβιάζεται κανένας νόμος)αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Επομένως, θα θέλαμε να τονίσουμε πως το να μπείτε σε μια διαδικασία διερεύνησης, εύρεσης και τιμωρίας των πιθανών μαθητών του οποιουδήποτε σχολείου δεν ωφελεί σε τίποτα. Η πράξη είναι καθαρά πατριωτική και γίνεται με καλές προθέσεις. Η οποιαδήποτε κατάσταση αναστάτωσης δεν είναι επιθυμητή. Είστε ελεύθεροι να επιλέξετε εάν θα κρατήσετε τα πανό που δημιουργήσαμε συμμετέχοντας στον αγώνα αυτόν ή όχι. Η κατανόησή σας θα μας τιμήσει εξαιρετικά. Η απόφαση δική σας. Ευελπιστούμε η όλη αυτή προσπάθεια να μην διαπεράσει τη σκέψη σας σαν να μη συνέβη ποτέ. Είμαστε η γενιά της αλλαγής. Η γενιά του μέλλοντος. Βοηθήστε με αυτή τη μικρή πράξη αποδοχής των αιτημάτων μας. Βοηθήστε στη βελτίωση αυτής της κοινωνίας. Βοηθήστε! 

Μερικοί συνειδητοποιημένοι μαθητές

Παρασκευή, 19-1-2018

 ''Ακόμη.... αφού κατέβηκε το πανό του 1ου ΓΕΛ κάποιος μαθητής ανήρτησε μία φωτογραφία με μία σερβιέτα κολλημένη έξω από την αίθουσα των καθηγητών. Η σερβιέτα αυτή βρισκόταν επι ώρες εκεί χωρίς να την πάρει κανένας υπεύθυνος. Προφανώς, η σερβιέτα προάγει τον πολιτισμό, ενώ τα πανό είναι προιόν βανδαλισμού και αναρχίας και τα αναγραφώμενα δεν συμφωνούν με τα αυτονόητα. Το μήνυμα είναι ένα και κανείς δεν θα μας εμποδίσει να το μεταδώσουμε: Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΗΤΑΝ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ. Όλοι μαζί πρέπει να υπερασπιστούμε τον τόπο μας και θα το κάνουμε.''

Μερικοί συνειδητοποιημένοι μαθητές



Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018

Ψήφισμα της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών για το Σκοπιανό


Ψήφισμα της 
Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών 
για το θέμα των Σκοπίων

19 Ιανουαρίου 2018

Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών υπερασπίζεται, από την ίδρυσή της το 1939, με επιστημονικά επιχειρήματα και την αδέκαστη Ιστορία, την Μακεδονία.

Ως επιστημονικό Ίδρυμα, με τα ικανά στελέχη της και την στήριξη των εταίρων της, προσέφερε και προσφέρει, πολλές φορές αφανώς, πολύτιμη βοήθεια στην Ελληνική Πολιτεία στην αντιμετώπιση των εθνικών θεμάτων. Αυτονόητα δεν ασκεί εξωτερική πολιτική. Οι τελευταίες εξελίξεις που αφορούν την ψευδωνυμία του γειτονικού κράτους ανησυχούν και προκαλούν την Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών να λάβει θέση.

Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών ασφαλώς και τάσσεται υπέρ των σχέσεων καλής γειτονίας με τις όμορες χώρες. Τούτο το έχει δείξει εμπράκτως, έχοντας ενεργά συμβάλει στα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης.

Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών παρακολουθεί με απόλυτη ικανοποίηση τα ψηφίσματα της Εκκλησίας της Ελλάδος, των τοπικών Αυτοδιοικήσεων της χώρας, των Ομογενειακών Οργανώσεων και άλλων κοινωνικών συσσωματώσεων υπέρ της Μακεδονίας. Παρακολουθεί μάλιστα με αισθήματα συγκίνησης την εκφρασμένη παντοιοτρόπως βούληση συμπάντων των Μακεδόνων να μη δεχτούν τον σφετερισμό από την γείτονα της ιστορικής και πολιτισμικής κληρονομιάς της Μακεδονίας, που αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της Ελληνικής Ιστορίας. Γιατί η Μακεδονία ομιλεί με τα μνημεία της, τον βαρύτιμο αρχαιολογικό πλούτο της, τις θυσίες των Μακεδόνων και όλων των Ελλήνων, ότι είναι Ελληνική. Γιατί η Μακεδονία είναι η ψυχή του Ελληνισμού.

Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών με το παρόν ψήφισμα εκφράζει την βαθύτατη ανησυχία της για την φημολογούμενη ονοματοδοσία του γειτονικού κράτους, που θα περιλαμβάνει το όνομα Μακεδονία ή παράγωγό του. Ενδεχόμενη ελληνική υποχώρηση θα ενισχύσει πάραυτα τον συνεχιζόμενο αλυτρωτισμό του κράτους, που διδάσκεται εμφαντικά στα σχολεία του και διαχέεται στην κοινωνία του.

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, εν όψει της διαπραγμάτευσης,

ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ

παντελώς την άμεση ή έμμεση χρήση του ονόματος της Μακεδονίας και οποιουδήποτε παραγώγου της. Θεωρεί απαραίτητη την απάλειψη όλων των αλυτρωτικών στοιχείων, την διαρρύθμιση της σχετικής διάταξης του Συντάγματος της γείτονος χώρας, με όλες τις επεκτατικές στις ελληνικές περιοχές βλέψεις και την απάλειψη των ίδιων αλυτρωτικών στοιχείων από τα σχολικά βιβλία.

Θεωρούμε, επίσης, ότι μέγιστο πρόβλημα για την Ορθόδοξη Εκκλησία δημιουργεί η υφιστάμενη Σχισματική «Μακεδονική» Εκκλησία, η οποία δεν αναγνωρίζεται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και τις λοιπές Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες.

Ως εκ τούτου, η όποια παραχώρηση θα είναι μεγίστη ιστορική απάτη σε βάρος της Ελλάδος με συνακόλουθη τη συνέχιση του σκοπιανού αλυτρωτισμού.

Η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, με το παρόν ψήφισμα, καλεί την Ελληνική Πολιτεία να πράξει το ιστορικό και πατριωτικό της καθήκον υπερασπιζόμενη την ιστορία και τον πολιτισμό της Μακεδονίας.

Το Διοικητικό Συμβούλιο



Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Η αντίσταση για την παραχώρηση του ονόματος ξεκίνησε από τη βάση


Σκοπιανό: Η αντίσταση για την παραχώρηση 
του ονόματος ξεκίνησε από τη βάση

Γιάννης Κουριαννίδης
Εκδότης περιοδικού Ενδοχώρα

Αυτό που συμβαίνει στις ημέρες μας στην πατρίδα μας, μετά την πρόσφατη κινητικότητα στο Σκοπιανό, είναι πραγματικά πρωτοφανές:
Χιλιάδες πολίτες -όχι μόνο από την περιοχή της Μακεδονίας-, διαισθανόμενοι το δρομολογούμενο ξεπούλημα του ιστορικού ονόματος της Μακεδονίας μας, βρίσκονται «στα κάγκελα». Ξεκινώντας από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δείχνει να (ανα)γεννιέται ένα κίνημα έτοιμο να υπερασπιστεί τα ιστορικά δίκαιά μας με κάθε τρόπο, χωρίς φόβο και με πολύ πάθος! Θα μπορούσε να αντιτάξει κάποιος ότι ανάλογες στιγμές ζήσαμε και στο παρελθόν, με τα συλλαλητήρια του 1992 και του 1993, με τα εκατομμύρια των Ελλήνων οι οποίοι κατέκλυσαν τη Θεσσαλονίκη και άλλες μεγάλες πόλεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Δεν είναι το ίδιο…

Εκείνη την εποχή αφουγκράστηκαν τον παλμό και την πίστη του λαού οι ηγεσίες του, πολιτικές και πνευματικές. Έτσι, μπροστάρηδες του αγώνα ήταν η Εκκλησία, τοπικοί άρχοντες κ.ά. Ήταν επόμενο, λοιπόν, σαν χιονοστιβάδα, το κίνημα εκείνο να παρασύρει με την ορμή του και την κυβέρνηση, που αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι «οι συγκεντρώσεις εκείνες βοήθησαν στις διαπραγματεύσεις».

Σήμερα, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Η κεντρική κυβέρνηση της χώρας μας, οι ηγεσίες των περισσότερων κομμάτων της αντιπολίτευσης, αλλά και ο δήμος της πρωτεύουσας της Μακεδονίας μας έχουν αλωθεί από εθνομηδενιστές. Επιστημονικοί φορείς και προσωπικότητες, που θα περίμενε κανείς ότι θα έμπαιναν μπροστάρηδες στον εθνικό αγώνα, σωπαίνουν προκλητικά. Η ηγεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος φαίνεται ανεξήγητα διστακτική. Και ιστορικά πατριωτικά σωματεία της Μακεδονίας, με μεγάλη συνεισφορά στο εθνικό θέμα μας και στους αγώνες για την προάσπιση των δικαίων του μακεδονικού Ελληνισμού, δείχνουν κουρασμένα, με ηγεσίες γερασμένες σωματικά και πνευματικά.
Μέσα σε όλο αυτό το καταθλιπτικό κλίμα, ήταν επόμενο η αντίσταση στον επιχειρούμενο ανθελληνικό σχεδιασμό να προέλθει κάτωθεν – από τη βάση της ελληνικής κοινωνίας. Και, πράγματι, από εκεί ξεκίνησε.

Εκατοντάδες ενεργά σωματεία της ελληνικής μακεδονικής υπαίθρου διά των ομοσπονδιών τους, κινήσεις πολιτών με την υπευθυνότητα της εθνικής και κοινωνικής συνείδησής τους μπήκαν μπροστάρηδες στη μάχη αυτήν. Σε εντυπωσιακά σύντομο χρονικό διάστημα κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα πραγματικό κίνημα στην ελληνική κοινωνία, που αποτυπώνεται πλέον όχι απλώς στις εκατοντάδες χιλιάδες υπογραφές στο διαδίκτυο (η απόσταση, εξάλλου, από την υπογραφή στο τάμπλετ μέχρι το πεζοδρόμιο είναι τεράστια!), αλλά και στην εκπεφρασμένη ποικιλοτρόπως βούληση δεκάδων χιλιάδων πολιτών να συνεισφέρουν στην επιτυχία του ανακοινωθέντος για την 21η Ιανουαρίου συλλαλητηρίου στη Θεσσαλονίκη: Με κινητοποιήσεις στα χωριά τους, με ενοικιάσεις λεωφορείων, με προσφορές δωρεάν λεωφορείων για την ημέρα εκείνη από τα τοπικά ΚΤΕΛ, με χορηγίες για τις δαπάνες της διοργάνωσης, με εθελοντικές δράσεις προβολής και διαφύλαξης του συλλαλητηρίου κ.λπ.

Υπάρχει μια τεράστια κινητοποίηση απλών πολιτών και συλλογικοτήτων, που απλώνεται σε ολόκληρη την Ελλάδα. Τα μηνύματα που φτάνουν στους διοργανωτές της εκδήλωσης έρχονται από την Πελοπόννησο, τη Θράκη, την Ήπειρο, ακόμη και από τα νησιά, την Κύπρο και το εξωτερικό!

Όλα δείχνουν ότι οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, σαν ορμητικό ποτάμι που δεν μπορεί πια να ανασχεθεί. Γι’ αυτό και οι προσπάθειες απαξίωσής του έπεσαν στο κενό. Υπήρξαν απειλές και προτροπές για απαγόρευση (!) του συλλαλητηρίου (Μπουτάρης), ακόμη και προσπάθεια ταύτισής του με χρυσαυγίτικους κύκλους (στελέχη της Ν.Δ.). Αποτέλεσμα, μηδέν! Αντιθέτως, όλα αυτά μοιάζουν να εξοργίζουν ακόμη περισσότερο τον ελληνικό λαό, που καθημερινώς γιγαντώνει αυτό το κίνημα.
Θεωρώ δεδομένο ότι τις τελευταίες ημέρες πριν από το συλλαλητήριο, όταν πια θα έχουν συνειδητοποιήσει όλοι το μέγεθος που αυτό θα λάβει, αλλά και την τεράστια δυναμική του για την αποτροπή του επιχειρούμενου ξεπουλήματος του ιστορικού ονόματος της Μακεδονίας μας, οι περισσότεροι εξ αυτών που σήμερα κρατούν επιφυλακτική έως εχθρική στάση απέναντι στο συλλαλητήριο θα διαγκωνιστούν σε μια προσπάθεια οικειοποίησής του.

Ως γνωστόν, η νίκη έχει πολλούς πατεράδες. Και επειδή η νίκη του ελληνικού λαού θα αποτυπωθεί εναργέστατα με τη μεγαλειώδη συμμετοχή του στο συλλαλητήριο, πολλοί θα επιδιώξουν να αρπάξουν μερίδιο αυτής. Υποχρέωση των διοργανωτών είναι να αντισταθούν σε αυτό το ενδεχόμενο, με μοναδική εξαίρεση την Εκκλησία της Ελλάδος, εφόσον τελικά αυτή αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, όπως αναμένεται εξάλλου. Η διαφύλαξη της αγνότητας των προθέσεων, που οδήγησε τα βήματά τους, πρέπει να υποστηριχθεί μέχρι τέλους. Ένα κίνημα που γεννιέται από τη βάση της ελληνικής κοινωνίας δεν επιτρέπεται να μολυνθεί από πρόσωπα και φορείς που τόσα χρόνια λειτουργούσαν αποτρεπτικά στη γένεσή του.

*Ο Γιάννης Κουριαννίδης είναι Διευθυντής του περιοδικού «Ενδοχώρα»
Δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ 




Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017

Ελαφρότητες "μακεδονολόγων"

Κλικ αριστερό επάνω στην εικόνα για μεγέθυνση

Ελαφρότητες "μακεδονολόγων"

Δημήτρης Ε. Ευαγγελίδης

Ένα κείμενο απίστευτης ελαφρότητας, αφέλειας και ασχετοσύνης, διακινείται πρόσφατα στο Διαδίκτυο και έχει προκαλέσει ποικίλες αντιδράσεις, από καγχασμούς και ειρωνικά σχόλια, μέχρι εκνευρισμό και αισθήματα αγανάκτησης, με τα όσα ήκιστα σοβαρά αναφέρονται σε αυτό. 
Συντάκτης του είναι κάποιο άτομο, για τον αμφιλεγόμενο και "περίεργο" ρόλο του οποίου έχουν γίνει στο παρελθόν συγκεκριμένες καταγγελίες. Το εν λόγω άτομο, αξίζει να αναφερθεί, είναι θερμός υποστηρικτής θεωριών συνωμοσίας, τις οποίες υποστηρίζει πεισματικά, όπως ότι "είναι αποδεδειγμένο ότι μας ψεκάζουν", ότι "η σορός του Μεγ. Αλεξάνδρου βρίσκεται σήμερα στον ναό του Αγ. Μάρκου στην Βενετία", ότι "η Σελήνη δεν είναι φυσικός δορυφόρος της Γης, αλλά έχει κατασκευασθεί από εξωγήινους και είναι κούφια στο εσωτερικό της" και πολλά παρόμοια.
Στο παρελθόν μια ανάλογη πρωτοβουλία του με προτάσεις για το ποια πρέπει να είναι η ονομασία των Σκοπίων είχε ξεσηκώσει έντονες αντιδράσεις με οξύτατους χαρακτηρισμούς, όπως αποδεικνύουν σχετικά δημοσιεύματα παρόμοια με το παρακάτω:

  ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ
 Μακεδονία, 7 Νοεμβρίου 2014 μ.Χ.

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ

Ένα απαράδεκτο κείμενο-Κερκόπορτα για το Σκοπιανό έχει εμφανιστεί τις τελευταίες ημέρες στο διαδίκτυο, το οποίο εμπεριέχει επικίνδυνες λύσεις, ολέθριες απλοποιήσεις και ολισθηρές απλουστεύσεις, που οδηγούν σε λάθος μονοπάτια και συμπεράσματα, προκαλούν σύγχυση και χαλαρώνουν την άμυνα και την επαγρύπνηση των Μακεδόνων έναντι ξένων σφετεριστών, εγχώριων υπονομευτών και επερχόμενων εξελίξεων…
Το κείμενο-Κερκόπορτα καταργεί ακόμη και τον απαράβατο όρο του Ονόματος και αποδέχεται ονομασίες όπως το «Σλαβομακεδονία» και «Νεομακεδονία», την ολέθρια δηλαδή Σύνθετη Ονομασία, που αποτελεί εθνικό εφιάλτη!

Και αυτό:

Αγαπητοί φίλοι και συμμαχητές στον κοινό αγώνα για την Πίστη και την Πατρίδα,
μας αποστείλατε πρόσφατα δημοσίευμά σας με τίτλο:
21/10/2014

Το περιεχόμενο όμως του κειμένου αυτού, που σίγουρα δεν είναι δικό σας ούτε φυσικά το υιοθετείτε, είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ εθνικά και περιέχει αποδοχή Σύνθετων Ονομασίων, ενώ παρακάμπτει τον Απαράβατο όρο της μη συμπερίληψης του Ονόματος «Μακεδονία»
στην ονομασία του Κρατιδίου!
 Επειδή το θέμα είναι σοβαρό και οι πιέσεις για «λύση» πολλές προς τη χώρα μας σε κακές συγκυρίες, αναγκαστήκαμε να εκδώσουμε ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ καταδίκης του κειμένου, χωρίς να αναφέρουμε τη σελίδας σας λόγω της μεγάλης εκτίμησης για το έργο σας.  http://www.noiazomai.net/aparadekto.html
 Παρακαλούμε όμως πλέον, να αναγράψετε πλάι στο τίτλο του άρθρου σας – δημοσιεύματος, ότι το Καταδικάζει η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ
ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ, παραπέμποντας στον σύνδεσμό της Ανακοίνωσης, όπου αναφέρουμε τις ορθές εθνικές θέσεις για το Θέμα!
 Επίσης θα μας βοηθούσε πολύ να μας ενημερώνατε, ποιος σας έστειλε το εν λόγω άρθρο και με ποια ιδιότητα!

Με εκτίμηση
Κωνσταντίνος Κάλφας
 ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ 

Παρατηρήσεις για το πρόσφατο κείμενο

1. Ορισμένα άτομα είτε για να υπενθυμίσουν την ύπαρξή τους, είτε για λόγους αυτοπροβολής και δημοσίων σχέσεων, είτε από επιπολαιότητα και άγνοια, διακινούν κατά διαστήματα βαρύγδουπες ή απλώς αφελείς "επιστολές" προς Προέδρους και Πρωθυπουργούς κρατών, προς Γ.Γραμματείς Διεθνών Οργανισμών (ΟΗΕ, ΝΑΤΟ κλπ), προς τον Πάπα της Ρώμης κ. ά. Οι περισσότεροι αγνοούν τις βασικές διαδικασίες που ακολουθούνται σε τέτοιες περιπτώσεις  και την ύπαρξη συγκεκριμένων Κανόνων και Πρωτοκόλλων αλληλογραφίας.
Έτσι, τέτοιου είδους επιστολές, όπως η παραπάνω, παραδίδονται σε κάποιον κατώτερο υπάλληλο, ο οποίος κάνει την αρχική διαλογή των επιστολών που καταφθάνουν στα Προεδρικά ή Πρωθυπουργικά Γραφεία, στους Διεθνείς Οργανισμούς, στις Πρεσβείες κλπ και αναλόγως με τον αποστολέα και το κείμενο, οι περισσότερες συνήθως καταλήγουν στον κάλαθο των αχρήστων, ενώ οι υπόλοιπες παραδίδονται αρμοδίως για να εξεταστούν στο επόμενο στάδιο. Για τις επίσημες επιστολές π.χ. ενός Υπ. Εξωτερικών προς τον πρέσβυ  μιας ξένης χώρας, προηγείται τηλεφ. συνεννόηση και ακολουθεί η παράδοση της επιστολής από ειδικό αγγελιοφόρο.

2. Απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η υποχρέωση να είναι γραμμένη η επιστολή είτε σε μια διεθνή γλώσσα επικοινωνίας (παλαιότερα η γαλλική, σήμερα η αγγλική) ή στην γλώσσα του παραλήπτη.

3. Η εν λόγω επιστολή με συμβουλές και υποδείξεις προς τον Πρωθυπουργό της ΠΓΔΜ (!) περιέχει και ένα απαράδεκτο και προκλητικό σημείο, με την ταύτιση των Αιγών με την Βεργίνα, κάτι αναπόδεικτο μέχρι σήμερα και αμφισβητούμενο από πλειάδα σημαντικών αρχαιολόγων και ιστορικών.

4. Άραγε ο συντάκτης του κειμένου γνωρίζει την διαφορά μεταξύ "αγαλμάτων" και ανδριάντων; Προφανώς όχι!

5. Προσωπικά δεν έχω καταλήξει ακόμη εάν η επιστολή αυτή είχε σκοπό να μας διασκεδάσει ή να μας εξοργίσει.

Συμπερασματικά: 
Επιστολές με αστειότητες και φαιδρά αιτήματα καταλήγουν εκεί που είναι η θέση τους. Στα σκουπίδια.

ΔΕΕ



Πέμπτη, 14 Δεκεμβρίου 2017

Περί πολυπολιτισμού...


Δύο σημαντικά άρθρα του Τάκη Θεοδωρόπουλου για ένα πάντα επίκαιρο θέμα, που οφείλουμε να μελετήσουμε προσεκτικά...
ΔΕΕ


Είναι πολυπολιτισμική η ελληνική κοινωνία;
ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ  26.11.2017

Τ​​ις προάλλες γαλλικό δικαστήριο αθώωσε τον συγγραφέα Πασκάλ Μπρικνέρ. Ηταν κατηγορούμενος για την προτροπή σε φυλετικό μίσος – ή κάπως έτσι τέλος πάντων. Η κατηγορία στηριζόταν σε μια δήλωση που είχε κάνει αμέσως μετά τη σφαγή στο Charlie Hebdo. «Δεν φτάνει να συλλάβουμε τους δολοφόνους. Πρέπει να ανοίξουμε και τον φάκελο των συνεργατών τους». Μάλιστα, χρησιμοποίησε την λέξη «collabos», λέξη που παραπέμπει στους δωσιλόγους της γερμανικής κατοχής. Εννοούσε ένα σύνολο από πολιτικούς, διανοούμενους, δημοσιογράφους οι οποίοι βαφτίζουν ισλαμοφοβία και ρατσισμό κάθε απόπειρα κριτικής σκέψης απέναντι στο επιθετικό πολιτικό Ισλάμ και προβληματίζονται για την πολυπολιτισμική σύνθεση της ευρωπαϊκής κοινωνίας.

Η πάντα καίρια Νατασά Πολονί έγραψε στη «Φιγκαρό»: «Οι μουσουλμάνοι δεν έρχονται για να αναλάβουν τον ρόλο του πολίτη της δημοκρατίας, αλλά για να επιβληθούν ως μουσουλμάνοι». Η Πολονί, που παραιτήθηκε από την εκπαίδευση νεότατη, είχε δηλώσει παλαιότερα στην «Καθημερινή»: «Είμαι αντιδραστική στον βαθμό που δεν δέχομαι τη νεωτερικότητα ως το απόλυτο Καλό και δεν θεωρώ ότι το παρόν είναι απαραιτήτως καλύτερο από το παρελθόν και το μέλλον». Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις "Πόλις" το δοκίμιό της με τίτλο «Τα χαμένα παιδιά μας», όπου διεκτραγωδεί την κατάσταση της μέσης εκπαίδευσης στη Γαλλία. Συνιστάται ως δυστυχής παρηγορία σε όσους Έλληνες εκπαιδευτικούς και γονείς δεν θέλουν να αισθάνονται μόνοι στον κόσμο τούτο.

Υπάρχουν και οι αντίθετες απόψεις. Όπως ο σημαντικός κοινωνιολόγος, πολύ γνωστός στην Ελλάδα, Εντγκάρ Μορέν, ο οποίος χαρακτήρισε τους μετανάστες τούς «νέους κολασμένους της εποχής μας» – προφανής παραπομπή στο «Εμπρός της γης οι κολασμένοι» της Τρίτης Διεθνούς. Στον χορό τους συγκαταλέγεται και ο Εντβί Πλενέλ, διευθυντής του ιστότοπου Médiapart, τον οποίον γελοιογράφησε το Charlie Hebdo σε ένα από τα εξώφυλλά του. Ας μην ξεχάσω και τον φίλο μας κ. Μελανσόν.

Όλα αυτά οδηγούν σε ένα συμπέρασμα. Η πολυπολιτισμική κοινωνία που στην προηγούμενη ιστορική περίοδο λειτουργούσε ως αδιαμφισβήτητη ηθική αρχή, μια σύγχρονη εκδοχή του απόλυτου «Καλού», αμφισβητείται. Ακόμη κι αν προσπαθήσουμε να παραμερίσουμε τον δικαιολογημένο φόβο των σφαγών του Μπατακλάν, του παντοπωλείου Κόσερ ή της Νίκαιας, των ισλαμιστών που δολοφονούν στα τυφλά στο όνομα του Θεού τους –δύσκολα παραμερίζεται, είναι η αλήθεια– το όνειρο της αρμονικής συνύπαρξης καταρρέει. Πώς μπορεί μια ανοικτή κοινωνία που στηρίζει την ύπαρξή της στην ανεξιθρησκία, στην εκκοσμικευμένη εκπαίδευση και στην ατομική ευθύνη του κάθε πολίτη να συμβιώσει με κοινότητες που προτάσσουν τη θρησκευτική τους πίστη και τα ήθη τους; Ανάμεσα σ’ αυτά τα τελευταία είναι και η περιφρόνηση της γυναίκας. Το υπενθυμίζει η δημοσιογράφος του Charlie Hebdo, Zineb El Rhazoui, μαροκινής καταγωγής, που επιβίωσε από τη σφαγή.

Και τώρα για εμάς εδώ να πούμε. Είναι η Ελλάδα πολυπολιτισμική κοινωνία; Είναι η Αθήνα πολυπολιτισμική πόλη; Για τους νεόπλουτους της πολιτικής ορθότητας που μεταφέρθηκε στα μέρη μας με χρονοκαθυστέρηση, μεταφρασμένη για να προσαρμοσθεί στους όρους ενός δημόσιου διαλόγου που μοιάζει με κοκορομαχία. Αν τολμήσεις να πεις ή να γράψεις ότι δεν είναι, κινδυνεύεις να βρεθείς κατηγορούμενος, όπως η αφεντιά μου για την αρθρογραφία μου. Κατηγορούμενος όχι στο βήμα των ιδεών. Κατηγορούμενος στο δικαστήριο.

Και σου λέει ο άλλος, ο «προοδευτικός», ο οποίος έμαθε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό σαν να διαβάζει κανόνες γραμματικής: Μα τόσοι μουσουλμάνοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας ή εμείς κυκλοφορούμε ανάμεσά τους. Πρόσφυγες, μετανάστες, περαστικοί, μόνιμοι, υποψήφιοι μόνιμοι. Και κάθε μέρα έρχονται κι άλλοι. Τόσοι, πόσοι αλήθεια; Ουδείς γνωρίζει. Και τι κάνουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Πού δουλεύουν; Πώς ζουν; Σε προηγούμενο σημείωμά μου είχα αναρωτηθεί τι κάνουν οι πληθυσμοί της υποσαχαρίου Αφρικής που στέκουν όρθιοι στις γωνίες της Πατησίων. Αναγνώστρια είχε σχολιάσει πως έχουν κουρεία. Και αυτοί που κουρεύονται στα κουρεία;

Δεν βλέπουμε αυτό που βλέπουμε. Δεν θέλουμε να δούμε αυτό που βλέπουμε. Η ελληνική κοινωνία δεν είναι πολυπολιτισμική. Είναι ένα συνονθύλευμα ετερόκλητων πληθυσμών και κοινοτήτων που διαγκωνίζονται για να βρουν μια θέση στο πεζοδρόμιο. Στην κυριολεξία. Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό για να το εμπιστευθούμε στους πολιτικούς.



Η Αθήνα δεν είναι πολυπολιτισμική
ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ  26.12.2016

Τ​​ι εννοούμε όταν λέμε πολυπολιτισμική κοινωνία, ή πολυπολιτισμική πόλη; Ας πάρουμε, για παράδειγμα, τη Γαλλία. Εκεί η σύνθεση που οδήγησε στη θεωρία της πολυπολιτισμικότητας στηρίχθηκε στο αποικιοκρατικό της παρελθόν. Πληθυσμοί της πρώην αυτοκρατορίας, από το Βιετνάμ ακόμη έως την Αλγερία, πληθυσμοί που μιλούσαν γαλλικά ως επί το πλείστον, συνέρρευσαν στο πρώην μητροπολιτικό κέντρο για να ενταχθούν στην κοινωνία του. Το πρώτο και βασικό στοιχείο της ένταξης ήταν η προσφορά εργασίας. Υπήρχε η άποψη πως αν η κοινωνία εξασφαλίσει ένα στοιχειώδες επίπεδο ευημερίας η ένταξη θα λειτουργούσε παραμερίζοντας τα όποια χάσματα, κυρίως τα θρησκευτικά. Είναι μάλλον προφανές ότι η θεωρία αποδείχθηκε φενάκη. Τα παρισινά προάστια, που μετατράπηκαν σε γκέτο, έγιναν καύσιμη ύλη για το επιθετικό Ισλάμ και τον πόλεμο που κήρυξε κατά του Δυτικού Πολιτισμού.

Η πολιτική συζήτηση που ξέσπασε το καλοκαίρι γύρω από το «μπουρκίνι» είναι η απόδειξη πως τα ρήγματα παραμένουν ενεργά ακόμη και στο εσωτερικό μιας κοινωνίας που επαίρεται πως είναι πολυπολιτισμική. Η στρατολόγηση Γάλλων πολιτών από το Ισλαμικό Κράτος αποδεικνύει ότι ο ιμάμης της γειτονιάς μπορεί να είναι ισχυρότερος από τον δάσκαλο του εκκοσμικευμένου σχολείου. Και το Κοράνι υπερισχύει του Μπαλζάκ. Η γαλλική ταυτότητα, «ευτυχής» κατά τον Αλέν Ζιπέ ή «όχι», υπονομεύεται από τις ενοχές που καλλιεργεί ο πολιτισμικός σχετικισμός στην ψυχή του Δυτικού ανθρώπου. Ας μην ξεχνάμε πως επί μερικές δεκαετίες η ίδια η έννοια της «εθνικής ή πολιτισμικής ταυτότητας» ήταν απαγορευμένη για τον κυρίαρχο στην Ευρώπη προοδευτικό λυρισμό. Η Ελλάδα δεν είχε αποικίες. Είχε ελληνικές κοινότητες εκτός συνόρων, οι οποίες αναγκάστηκαν να ενταχθούν βιαίως στην ελληνική επικράτεια. «Βιαίως», κοινώς με τις χειρότερες δυνατές προϋποθέσεις. Παρ’ όλ’ αυτά, αποδέχθηκαν την ένταξή τους στους κανόνες μιας πολιτείας η οποία τους χρωστούσε, εν πολλοίς, τον ξεριζωμό τους. Μιλούσαν την ίδια γλώσσα, μοιράζονταν την ίδια Ιστορία και πίστευαν στον ίδιο Θεό. Γι’ αυτό όταν ακούω ότι οι κάτοικοι της Λέσβου περιέθαλψαν τους πρόσφυγες και τους μετανάστες επειδή είχαν κι αυτοί εμπειρία της προσφυγιάς το ακούω ως ιστορικό ανέκδοτο. Όμως λέγεται στα σοβαρά. Ο δημοσιογραφικός λυρισμός ταυτίζεται στις επιδόσεις του με τον προοδευτικό.

Όσοι ήρθαν στη χώρα μας με το πρώτο κύμα μετανάστευσης, εξόριστοι του σοσιαλιστικού παραδείσου, εντάχθηκαν στην ελληνική κοινωνία, παρά την απειρία της και τις δικαιολογημένες έως ένα σημείο αντιστάσεις της. Εργάστηκαν, έκαναν περιουσίες, αγόρασαν διαμερίσματα και έστειλαν τα παιδιά τους σχολείο. Ο φίλος μου ο Γιάννης, όταν του είπα ότι τον είδα στον ΣΚΑΪ επειδή το περίπτερό του είναι δίπλα στο Everest όπου έγινε η έκρηξη, με ρώτησε μόνον αν τα ελληνικά του είναι καλά, κι αν έκανε κανένα λάθος. Θυμάμαι ακόμη τη δεκαεξάχρονη τότε Ντίνα, σε ένα σχολείο στην Καλαμάτα, που είχε γεννηθεί στην Αλβανία, ήταν η πρώτη μαθήτρια και ο πατέρας της παραπονιόταν στην καθηγήτρια ότι δεν διαβάζει αρκετά. Ήθελε να σπουδάσει φυσικομαθηματική και της άρεσε η ποίηση του Καββαδία.

Ανάμεσά τους υπήρχε και υπόκοσμος; Μαφίες και πορνεία; Ελάτε τώρα. Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω.

Η μετανάστευση από τις πρώην χώρες του Σιδηρού Παραπετάσματος δεν έκανε την ελληνική κοινωνία πολυπολιτισμική, εν πάση περιπτώσει όπως αντιλαμβάνεται την πολυπολιτισμικότητα η Δυτική Ευρώπη. Δεν κάνουν την ελληνική κοινωνία πολυπολιτισμική ούτε τα κύματα των προσφύγων και οικονομικών μεταναστών που την έχουν πλημμυρίσει τα τελευταία χρόνια. Το εστιατόριο «Cabul» που άνοιξε απέναντι ακριβώς από τη βίλα Αμαλία, για την οποία ξοδεύτηκαν εκατομμύρια, έχει την ίδια σχέση με την πολυπολιτισμικότητα όση έχει ένα μιούζικαλ του Δαλιανίδη με τον Gene Kelly. Αλλο πολυπολιτισμική πόλη, όπως το Παρίσι ή το Λονδίνο, και άλλο πόλη όπου έχουν συρρεύσει πολλοί μετανάστες οι οποίοι ούτε να αποδεχθούν τους κανόνες της θέλουν, ούτε να ενταχθούν στη ζωή της μπορούν. Ευλόγως θα απορήσετε: μα για ποιους κανόνες μιλάς; Αυτούς που πρώτοι εμείς γράφουμε στα παλαιότερα των υποδημάτων μας;

Η πέραν της πλατείας Αμερικής περιοχή είναι γεμάτη από Αφρικανούς της υποσαχαρίου Αφρικής. Πώς ζουν όλοι αυτοί; Πού εργάζονται; Πορνεία και ναρκωτικά, σου λένε οι κάτοικοι. Ολη μέρα τους βλέπεις να συνομιλούν ή να καβγαδίζουν μεταξύ τους. Γύρω από την πλατεία Βικτωρίας έχουν ανοίξει καταστήματα «μεταναστευτικού ενδιαφέροντος» – κινητά μεταχειρισμένα, ψιλικατζίδικα με δύο πορτοκαλάδες, καφενεία. Ποια είναι η πελατεία τους; Οι 300.000 αδήλωτοι μετανάστες του κ. Μουζάλα;

Φίλε, Γιώργο Καμίνη. Σε άκουσα να αποκαλείς την Αθήνα «πολυπολιτισμική πόλη». Λυπάμαι πολύ, αλλά η Αθήνα δεν είναι πολυπολιτισμική. Είναι μια πόλη με πολλούς μετανάστες, περισσότερους από όσο μπορούν να αντέξουν οι χαλαρές δομές της και οι ανύπαρκτοι κανόνες τους. Και όσο κι αν σου συμπαρίσταμαι στη διένεξή σου με τον ανεκδιήγητο Τόσκα –επιτέλους άκουσα τη φωνή σου–, το πρόβλημα της Αθήνας δεν είναι μόνον πρόβλημα αστυνομίας.

Η υπερκατανάλωση της πολιτικής ορθότητας βλάπτει σοβαρά την κοινωνική υγεία. Ας αφήσουμε για λίγο κατά μέρος τα ανθρωπιστικά δάκρυα που μας φέρνει ο αδέσποτος Αφγανός και ας αναρωτηθούμε ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος, πού κοιμάται τη νύχτα και πού βρίσκει φαγητό. 
Κι ας μην ξεχνάμε ότι πολλά άτυπα κύτταρα κάνουν έναν βαρβάτο καρκίνο.


Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017

Χειμερινοί κολυμβητές


Πιστεύω ότι το άρθρο που ακολουθεί πρέπει να διαβαστεί ακόμη και από όσες/όσους δεν ασχολούνται με τα αθλητικά.
ΔΕΕ

Χειμερινοί κολυμβητές

Ο Γιάννης Ντεντόπουλος έζησε τον θρίαμβο της Εθνικής στο Λέστερ (92-95) και εξηγεί γιατί ο τρόπος που ήρθε τελικά η δύσκολη αλλά πανάκριβη νίκη, την δεδομένη χρονική στιγμή, αποκτάει μεγαλύτερες διαστάσεις από την απόλυτη τιμή της.

Αν το ματς της Εθνικής με την Μ. Βρετανία στο Λέστερ έπαιρνε τον τίτλο του από μια ταινία του θρυλικού Βρετανού ήρωα, James Bond, θα διάλεγε το «Die another day”. Στην αλλόκοτη αυτή πρεμιέρα των «παραθύρων» για τα προκριματικά του παγκοσμίου κυπέλλου πήρε μια νίκη που, τηρουμένων των αναλογιών, αποκτάει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις.

Κατ’ αρχάς γιατί εμφανίστηκε με μια σύνθεση έκτακτης ανάγκης, η οποία περιελάμβανε ένα κράμα παικτών το οποίο δεν είχε ξαναβρεθεί ποτέ μαζί, με νέο (ως πρώτο) προπονητή τον Θανάση Σκουρτόπουλο και καινούργιο επιτελείο συνεργατών. Ένα κράμα το οποίο κλήθηκε μέσα σε μια ασυνήθιστη περιρρέουσα ατμόσφαιρα (εννοώ την διαμάχη FIBA- Euroleague και την τοξικότητα που προκαλεί) να βγάλει σε πέρας μια τόσο δύσκολη και πιεστική αποστολή: να σηκώσει μια τόσο βαριά φανέλα, όπως είναι στην συνείδηση όλων των Ελλήνων αυτή της «επίσημης αγαπημένης».

Επίσης, γιατί ήταν πρεμιέρα και μάλιστα εκτός έδρας, με την αντίπαλο που είχε αξιολογηθεί ως η πιο επικίνδυνη του γκρουπ, την δεδομένη χρονική στιγμή. Η Μ. Βρετανία, εκτός από το αβαντάζ έδρας, είχε και το πλεονέκτημα ότι εμφανίστηκε σχεδόν με την ίδια σύνθεση που παίζει τα τελευταία χρόνια. Η μοναδική ουσιαστική απουσία που είχε ο κόουτς Τόνι Καρμπελότο, η οποία μάλιστα περισσότερο μας μπέρδεψε (και κράτησε τον Μαυροειδή εκτός rotation) παρά μας έλυσε τα χέρια, ήταν αυτή του Ολασένι, για την αντιμετώπιση του οποίου ξοδεύτηκαν πολύτιμες εργατοώρες. Υπήρχε ειδική ανάλυση και μέριμνα, η οποία όμως κατέληξε στον κάλαθο των αχρήστων την παραμονή του ματς, μόλις οριστικοποιήθηκε η απουσία του.

Ήταν δεδομένο λοιπόν ότι οι Βρετανοί υπερείχαν σε ομοιογένεια και αυτοματισμούς, στοιχεία που προσφέρουν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ασφάλεια σε σχέση από εκείνη που μπορούσαν να νιώθουν οι περισσότεροι από τους δικούς μας διεθνείς. Αν εξαιρέσει κανείς τους παλαιότερους (Μπουρούση, Βασιλόπουλο, Αθηναίου, Μαυροειδή) που κουβαλούσαν παραστάσεις από μεγάλες διοργανώσεις, οι υπόλοιποι, θέλοντας και μη, είχαν την υποχρέωση να μετατραπούν σε χειμερινούς κολυμβητές. Τέλη Νοέμβρη, τους έριξαν στα βαθιά και τους είπαν «κολυμπήστε». Τα κατάφεραν και με το παραπάνω. Δεν λένε ότι οι «κρίσεις γεννούν ευκαιρίες»;

Ήταν λοιπόν προφανές ότι το συγκεκριμένο ματς δεν είχε μόνο τεράστια βαθμολογική, αλλά και ανυπολόγιστη ψυχολογική σημασία. Δεν θα απλά το αποτέλεσμα που θα μέτραγε και για το «σήμερα», αλλά και για το «αύριο» στο δρόμο για την Κίνα, αλλά και ο τρόπος που αυτό θα διαμορφωνόταν.

Υπό αυτές τις συνθήκες μου είναι εντελώς αδύνατο να εκτιμήσω με ακρίβεια πόσο λυτρωτικός ήταν ο τρόπος που ήρθε η νίκη στην παράταση, για τον απλούστατο λόγο ότι θα μου ήταν πολύ πιο δύσκολο να υποθέσω πόσο δραματικά θα μπορούσε να είχε καταρρακώσει το ηθικό όλων, μια ήττα σε ένα ματς που στο 37’ η ελληνική ομάδα είχε πάρει προβάδισμα 12 πόντων και κατάφερε να ισοφαριστεί. Κάλλιστα θα μπορούσαμε τώρα αντί θα θρίαμβο, να μιλάμε για «αυτοκτονία» για τα «τραγωδία». Θα ήθελε δεκαπλάσια προσπάθεια, αυτό του γκρουπ, να αντιμετωπίσει τις συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης, να μείνει όρθιο και να μη τσακιστεί.

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα λοιπόν, ήταν ότι παρακολουθήσαμε ένα ματς που ουσιαστικά χρειάστηκε να το κερδίσουμε δυο φορές. Ήθελε άντερα και χαρακτήρα σταθείς στα πόδια σου και τελικά να φύγεις πανηγυρίζοντας αφού πρώτα ταξίδεψες από τον παράδεισο στην κόλαση. Κι αυτό ήταν το καλύτερο σημάδι.

Ήταν προφανές ότι τα λάθη που έγιναν στο τελευταίο τρίλεπτο και έδωσαν την ευκαιρία στους γηπεδούχους να ισοφαρίσουν ένα δέκατο πριν εκπνεύσει η κανονική διάρκεια, δεν ήταν μόνο προϊόν του δικού τους ασφυκτικού pressing, αλλά και μιας αλληλουχίας τραγικών λαθών που έγιναν από όσους βρέθηκαν στο παρκέ σε αυτό το διάστημα υπό το κράτος του άγχους, της νευρικότητας, της απειρίας, ίσως και του μεγάλου μας «θέλω». Μιλάμε για τους ίδιους οι οποίοι μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν υπέροχοι.

Το πιο χαρακτηριστικό απ’ όλα, ήταν ότι όσο η Εθνική έπαιζε οργανωμένα στο «πέντε εναντίον πέντε», τόσο στην άμυνα, όσο και στην επίθεση, έδειχνε μεγαλύτερη ποιότητα και μπασκετοσύνη και είχε κερδίσει κατά κράτος όλες της κομβικές μάχες. Διάβαζε καλύτερα, βρήκε πόντους από τον Μπουρούση και τον Λαρεντζάκη, σωστή οργάνωση από τον Αθηναίου, πολύτιμες βοήθειες από την ηρεμία του Χάρη Γιαννόπουλου, θετική προσέγγιση από τους Κόνιαρη, Κατσίβελη, Γκίκα και Σάκοτα (ανεξάρτητα αν δεν πήγε σε όλους το παιχνίδι).

Η ενδεικτικότερη απ’ όλες (τις μάχες που κερδήθηκαν) ήταν ότι το δίδυμο Μαργαρίτη και Μήτογλου, με την βοήθεια του συγκλονιστικού Βασιλόπουλου, από ένα σημείο και μετά είχε κουράσει και εξουδετερώσει τον πιο επικίνδυνο παίκτη των απέναντι, τον Νταν Κλάρκ, ο οποίος ξεκίνησε καλά, αλλά στην πορεία βγήκε εκτός ρυθμού.

Πάνω σε αυτή την εξουθένωση (του Κλαρκ), «πάτησε» και ο Γιάννης Αθηναίου να τον παίξει στα πόδια και να πετύχει ένα καλάθι που θα το θυμάται για όλη του τη ζωή. Το τρίποντο της νίκης που έμοιαζε και για τον ίδιο με «κάθαρση» για αυτά που είχαν προηγηθεί. Εννοείται ότι αν το σουτ αυτό δεν έμπαινε η συζήτηση θα ήταν διαφορετική, αλλά μήπως αυτή δεν είναι η φυσιογνωμία της μάχης αυτού του συναρπαστικού αθλήματος;

Ήταν ξεκάθαρο ότι κόντρα σε οργανωμένη άμυνα οι Βρετανοί τα βρήκαν μπαστούνια. Σκόραραν μόνο από τα δικά μας λάθη. Όταν δηλαδή τους δίναμε την μπάλα στα χέρια και μαζί την ευκαιρία να μας πετύχουν σε αμυντική ανισορροπία. Δεν ήταν τόσο ο απόλυτος αριθμός. Ήταν ότι τα περισσότερα από αυτά τα 24 λάθη που ήταν ο τελικός μας απολογισμός μας, ήταν επώδυνα, γιατί οι αντίπαλοι τα τιμώρησαν με συνεχή lay up, χτυπώντας το κακό αμυντικό μας transition. Ήταν οι φάσεις που κράτησαν όρθιο το ηθικό τους. Έτσι έμειναν ζωντανοί και δεν τα παράτησαν, έτσι ισοφάρισαν στο δραματικό τελευταίο λεπτό. Αλλιώς, δέκα μέρες να παίζαμε, το πιο πιθανό ήταν η διαφορά να φτάσει τους 20 πόντους, παρά το «Χ».

Πλέον, το μυαλό είναι στο ματς της Δευτέρας με το Ισραήλ, στα «Δυο Αοράκια». Εννοείται πως δεν θα είναι εύκολο. Κανένα ματς για μια ομάδα που σχηματίζεται υπό αυτές τις συνθήκες δεν έχει κερδηθεί πριν καν παιχτεί και το 2 στα 2 είναι το βασικό ζητούμενο. Ο αρχηγός Γιάννης Μπουρούσης έδωσε, το καλό παράδειγμα, την πολύτιμη βοήθειά του και επέστρεψε στην Κίνα. Στους 12 που έμειναν θα προστεθούν και οι τρεις του Παναθηναϊκού (Καλάθης, Θ.Αντετοκούνμπο, Βουγιούκας) για να γίνουν 15.

Οι εσωτερικές πληροφορίες λένε ότι ο Σκουρτόπουλος έχει δεσμευθεί ηθικά απέναντι στους παίκτες αυτούς (τους 16 δηλαδή) ότι όλοι θα πάρουν χρόνο συμμετοχής τουλάχιστον σε ένα από τα δυο αυτά ματς. Αυτό σημαίνει ότι στην 12άδα θα μπει σίγουρα ο Σαλούστρος και μαζί με τον Μαυροειδή που δεν χρησιμοποιήθηκε, θα παίξουν, όσο χρειαστεί. Μένει, ο Ομοσπονδιακός προπονητής να ζυγίσει, στην προπόνηση της Κυριακής στο Ηράκλειο, πως είναι τα πράγματα. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε, από τη μία, ότι ο Σάκοτα και ο Μαργαρίτης έδειξαν τόσο μεγάλη επιθυμία να βοηθήσουν που μπήκαν και έπαιξαν παρά τους τραυματισμούς τους, αλλά και από την άλλη ότι αναγκαστικά θα πρέπει να μείνει έξω ένας περιφερειακός για να προστεθεί ο Νικ Καλάθης. Πάντως μετά από μετά από μια τέτοια νίκη, όπως αυτή στο Λέστερ, τέτοιοι «πονοκέφαλοι» γίνονται πολύ πιο ευχάριστοι.

Όπως αξέχαστες θα μείνουν για όσους ήμασταν στο Λέστερ στιγμές όπως το κλάμα του Αθηναίου μετά τη λήξη, ο σταυρός που έκανε ο Λαρεντζάκης πριν ξεκινήσει η τελευταία άμυνα της παράτασης, τα αίματα που έσταζαν από τη μύτη του πληγωμένου θηρίου όπως έδειχνε στα μάτια μας ο Βασιλόπουλος, ο οποίος από το χτύπημα του Φίλιπ, έμεινε αναγκαστικά έξω από το κρίσιμο τελευταίο τρίλεπτο του κανονικού αγώνα, η - μέσα στην αντάρα- αγωνία του Μπουρούση να μάθει πόσο σοβαρά χτύπησε ο συγκάτοικος και συνοδοιπόρος του από τα χρόνια των επιτυχιών, όσο βρισκόταν καθηλωμένος στα αποδυτήρια και δεχόταν τις πρώτες βοήθειες αλλά κυρίως το καμάρι των Ελλήνων που είχαν μετατρέψει την “Leicester Arena” σε μια φιλόξενη φωλιά. Έπρεπε να δείτε πως έλαμπαν δυο ξενιτεμένοι ποδοσφαιριστές, ο Βέλλιος και ο Μπουχαλάκης που ήταν εκεί και έφτασαν μέχρι τα αποδυτήρια για τα συχαρίκια, ή ο αδελφός του Γκίκα που σπουδάζει στην Αγγλία και είχε πεταχτεί μέχρι εκεί για να καμαρώσει τον Νικόλα να γίνεται διεθνής.



Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Έσχατο καταφύγιο...


Έσχατο καταφύγιο
Του Γιώργου Καραμπελιά


Ο ελληνισμός βρίσκεται σε ένα ιστορικό ναδίρ. Πλέον δεν διαθέτει την οικονομική ηγεμονία στην περιοχή, μια ηγεμονία την οποία διατηρούσε μέχρι το 1922, δεν έχει κανέναν πληθυσμιακό δυναμισμό –ο ελληνικός πληθυσμός μειώνεται και το πληθυσμιακό ισοζύγιο, με τον διαχρονικό κακό μας δαίμονα, την Τουρκία, έχει ανατραπεί ριζικά–, δεν διαθέτει προφανώς και την απαραίτητη αμυντική δυνατότητα. Και πριν από όλα, δεν διαθέτει πλέον την αυτοπεποίθηση και την πίστη «στο πεπρωμένο», που στο παρελθόν κινητοποιούσε και εμψύχωνε τους Έλληνες που εμφανίζονται καταπτοημένοι, καταθλιπτικοί, χωρίς κέφι και κουράγιο για δημιουργία και μεγάλες εξορμήσεις.
Εάν παραμείνουμε βυθισμένοι σε αυτή την κατάσταση της καθολικής παρακμής, είναι προφανές πως δεν έχουμε καμία τύχη και δυνατότητα επιβίωσης πέρα από τον 21ο αιώνα, δεδομένης και της γεωπολιτικής μας θέσης, για την οποία τόσες φορές έχουμε μιλήσει. Κατά συνέπεια, είναι η ώρα της αφύπνισης, όπως συχνά υπογραμμίζουμε. Πώς όμως, και επί τη βάσει ποιών δεδομένων, μια τέτοια αφύπνιση θα μπορούσε να αποτελέσει μια ρεαλιστική λύση;
Ό,τι έχει απομείνει στον σύγχρονο ελληνισμό είναι κατ’ εξοχήν η μεγάλη του παράδοση. Μια παράδοση ανεπανάληπτη, που αρχίζει από την ελληνική αρχαιότητα, συνεχίζεται με τον χριστιανισμό –και όχι μόνο την ορθοδοξία– και φθάνει μέχρι τις μέρες μας, με το δημοτικό τραγούδι, τον Σολωμό, τον Καβάφη, τον Σεφέρη. Η Ελλάδα αποτελεί πλέον μια μικρή χώρα στο οικονομικό και πολιτικό πεδίο, αλλά διατηρεί ακόμα τα στοιχεία μιας μεγάλης πολιτισμικής παράδοσης, της πολιτισμικής υπερδύναμης που υπήρξε ο ελληνισμός.
Αυτή η ακόμα υπαρκτή παράδοση είναι το τελευταίο στοιχείο ισχύος, κυριολεκτικά πλανητικών διαστάσεων, που μας έχει απομείνει. Και δεν έχουμε άλλη λύση από την επένδυση σε αυτό το στοιχείο ακριβώς. Η επένδυση στην παιδεία και τον πολιτισμό, η ριζική «επιστροφή» στην παράδοση μας είναι το μόνο υπερόπλο που διαθέτουμε.
Πώς οι Έλληνες κάτοικοι του Ανατολικού Αιγαίου θα αντέξουν στα κύματα των Τούρκων τουριστών και επιχειρηματιών, που σταδιακά κατακλύζουν τα νησιά μας, εάν δεν έχουν μια ισχυρή πολιτισμική ταυτότητα; Εάν δεν είναι πεισμένοι πως όντως αποτελούν έναν ιδιαίτερο λαό, η επιβίωση και η συνέχεια του οποίου έχει σημασία για τον παγκόσμιο πολιτισμό;
Πώς οι νεώτεροι Έλληνες θα ανθέξουν στην πολιτισμική επίθεση της παγκοσμιοποίησης, αν θεωρούν τα αγγλικά «ανώτερα» από τη γλώσσα τους, αν θεωρούν τη δική τους παράδοση υποδεέστερη, και είναι έτοιμοι να την αντικαταστήσουν με τα άθλια greeklish του διαδικτύου; Και πώς θα μπορέσουν οι Έλληνες, που έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό, να διατηρήσουν την ταυτότητά τους εάν δεν έχουν συνείδησή της ιστορικής τους ιδιαιτερότητας;
Πώς θα μπορέσουν οι Κρητικοί να αντέξουν στα ρεύματα του εθνομηδενισμού και της τουριστικής λαίλαπας, που αλλοιώνουν την πατροπαράδοτη ελληνική τους συνείδηση, και η οποία έδωσε έναν Greco, ένα Αρκάδι και έναν Ελευθέριο Βενιζέλο, εάν δεν παραμένουν βαθείς γνώστες και κοινωνοί της παράδοσής τους;
Πώς θα μπορέσει η Ορθοδοξία, ως στοιχείο ταυτότητας του ελληνισμού, να αντιμετωπίσει τα δυτικά δόγματα, έναν κακώς εννοούμενο οικουμενισμό, ακόμα περισσότερο μια πανταχού παρούσα και κυρίαρχη απόρριψη της πνευματικότητας του ανθρώπου, αν οι Έλληνες –και κάποτε και η ίδια η Εκκλησία– δεν κατανοήσουν πως η Ορθοδοξία είναι η πνευματική συνέχεια της αρχαίας Ελλάδας και πως, χωρίς την Ορθοδοξία δεν νοείται η νεώτερη ελληνική ταυτότητα – ακόμα και για όσους δεν διαθέτουν μεταφυσικές πίστεις και ανησυχίες;
Οι Έλληνες εφοπλιστές αποτελούν το τελευταίο οικονομικό υπόλειμμα του οικουμενικού ελληνισμού και της ελληνικής παράδοσης, που ήταν πάντα, από την αρχαιότητα, μια ναυτική παράδοση. Αν είχαν κρατήσει κάτι από την ιστορική συνείδηση των Κουντουριωταίων ή της Μπουμπουλίνας –που θυσίασαν όλο τον πλούτο τους για την Επανάσταση– και είχαν παρέμβει, στη διάρκεια της κρίσης και μάλιστα στις απαρχές της, με ένα ομολογιακό δάνειο, που θα μπορούσε να κινητοποιήσει και όλο τον απόδημο ελληνισμό, δεν θα είχαν διασώσει την ελληνική οικονομία από τα μνημόνια; Αναμφίβολα!
Αλλά πώς να συμβεί κάτι τέτοιο όταν η κουλτούρα τους απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την ελληνική, ενώ η κυρίαρχη ιδεολογία του ελληνικού κράτους, από την αξέχαστη εποχή Σημίτη, είναι ο εθνομηδενισμός; Και όταν ακόμα και εκείνα τα πνευματικά καθιδρύματα που χρηματοδοτούν, όπως το Ίδρυμα Ωνάση ή το Ίδρυμα Νιάρχου, προωθούν αντίθετα την απομάκρυνση από την ελληνική παράδοση ;
Αν οι Έλληνες ξενοδόχοι είχαν συνείδηση της ταυτότητάς τους, του γένους τους, θα είχαν μεταβάλει τις επιχειρήσεις τους σε μηχανισμούς διάδοσης της ελληνικής κουλτούρας, του ελληνικού πολιτισμού και ενίσχυσης της εγχώριας παραγωγής! Χωρίς μάλιστα να χάνουν τίποτε από τα ευρώ που τόσο λατρεύουν!
Αν οι Έλληνες αρχαιολόγοι αγαπούσαν όλο τον ελληνισμό, στη διαχρονία του, δεν θα αντιπαρέθεταν την αρχαιότητα με το Βυζάντιο και δεν θα κυριαρχούνταν από μηδενιστές που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να θάψουν ακόμα και την Αμφίπολη.
Αν οι Έλληνες φιλόλογοι πονούσαν πραγματικά τη γλώσσα και τον λαό τους, θα είχαν μεταβάλει τις τάξεις των σχολείων τους σε «κρυφά σχολειά», όπου θα δίδασκαν και το πολυτονικό σύστημα γραφής και στοιχεία της καθαρεύουσας, ώστε να μπορούν οι νέες γενιές να διαβάζουν τουλάχιστον τον Παπαδιαμάντη!
Αν οι Έλληνες Πανεπιστημιακοί και οι «Αθάνατοι» της Ακαδημίας είχαν συνείδηση μιας υψηλής αποστολής, θα είχαν χτίσει, κυριολεκτικά με τα χέρια τους, μια μεγάλη σχολή Αριστοτελικών Σπουδών στα Στάγειρα, Πλατωνικών στην Ακαδημία Πλάτωνος, μια Ιατρική Ακαδημία στην Κω, μια Ορθόδοξη Ακαδημία διεθνούς εμβέλειας στη Θεσσαλονίκη, ένα διεθνές κέντρο Εταιρισμού στα Αμπελάκια.
Αν η Εκκλησία και οι ιεράρχες μας γνώριζαν τι πραγματικά εκπροσωπούν, θα είχαν εμφυσήσει στον κλήρο μας στο σύνολό του ένα πνεύμα αυταπάρνησης και προσφοράς, θα είχαν γεμίσει όλη τη χώρα με πνευματικά ιδρύματα, θα επέμεναν στην ουσία της παράδοσής μας και όχι στους χρυσοποίκιλτους τύπους και θα πρωτοστατούσαν σε όλες τις μεγάλες πνευματικές κινήσεις του γένους. Αν.. Αν… Αν…
Όλα αυτά, στην πραγματικότητα, είναι πλέον τα μόνα εφικτά, διότι δεν απαιτούν πολλά χρήματα και υπέρογκες επενδύσεις, απαιτούν απλώς (!) μια βαθειά και ριζική αλλαγή προσανατολισμού, απαιτούν μια μεγάλη πολιτιστική «επανάσταση». Μια πολιτιστική επανάσταση που θα προωθήσει την επένδυση στην παιδεία, στον πολιτισμό, στην έρευνα, στην αναβάθμιση της παράδοσης, τη σύνδεσή της με τον σύγχρονο κόσμο.
Πολλοί στις Ελλάδα, σήμερα, «θαυμάζουν» το Ισραήλ και το θεωρούν και ως προνομιακό εταίρο της Ελλάδας στο ταραγμένο γεωπολιτικό μας περιβάλλον. Ο υποφαινόμενος δεν συμπαθεί τη σιωνιστική πολιτική του εξανδραποδισμού των Παλαιστινίων, και πιστεύω εξάλλου πως, σε βάθος χρόνου, Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι θα πρέπει να συμβιώσουν ειρηνικά ενώ δεν είμαι υπέρμαχος και των αποκλειστικών συμμαχιών. Ωστόσο, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω πως το Ισραήλ κατόρθωσε σε μεγάλο βαθμό να κάνει αυτά που δεν κάναμε εμείς. Ανέστησε μια νεκρή γλώσσα, τα αρχαία εβραϊκά, και την επέβαλε εκ νέου! Ανέπτυξε μια σύγχρονη τεχνολογία, χρησιμοποιώντας την αγροτική παραγωγή και τους εξοπλισμούς, και σήμερα πρωτοπορεί, μαζί με τη Silicon Valley, στα ηλεκτρονικά, την πληροφορική, την αγροτική βιοτεχνολογία. Έχει μεταβάλει την παράδοση του σε αναπόσπαστο στοιχείο της δυτικής κουλτούρας, κ.λπ. κ.λπ. Βεβαίως στηρίχτηκε προνομιακά στη Δύση και τις ΗΠΑ, αλλά αυτό δεν θα αρκούσε εάν, εξαιτίας του ολοκαυτώματος, δεν ανέπτυσσε μια κουλτούρα επιβίωσης, με κάθε τίμημα, ακόμα και τον εξανδραποδισμό των γηγενών Παλαιστινίων. Μια κουλτούρα που θεωρεί τους Εβραίους τον περιούσιο λαό που πρέπει να διασωθεί με κάθε τίμημα.
Εμείς, από την άλλη πλευρά, παρότι υπήρξαμε μια παγκόσμια οικουμενική δύναμη, γνωρίσαμε έναν σταδιακό εξανδραποδισμό στη διάρκεια πολλών αιώνων. Και παρ’ όλα αυτά όχι μόνο δεν αποκτήσαμε ένα ισχυρό ένστικτο αυτοσυντήρησης αλλά, αντίθετα, είμαστε διατεθειμένοι να σκορπίσουμε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, περιφρονώντας κυριολεκτικά τον εαυτό μας. Τι άλλο σημαίνει άραγε η κυριαρχία του μίσους ενάντια στο έθνος που κυριαρχεί σε ένα μεγάλο κομμάτι των ελίτ και της νεολαίας μας;
Άραγε, την ύστατη στιγμή, στηριζόμενοι σε αυτή την ασύγκριτη ιστορική παράδοση θα δειχτούμε ικανοί για τη «μεγάλη επιστροφή»; Είναι στο χέρι μας.